گفتوگوی اختصاصی دسترنج با سید هادی ساداتی:
شهر را کارگران ساختمانی میسازند؛ سهمشان اما فقر، حادثه و بیبیمگی است!
سید هادی ساداتی، فعال کارگری و پیشکسوت جامعه کارگران ساختمانی کشور، در گفتوگوی اختصاصی با دسترنج با اشاره به مشکلات بیمهای، معیشتی و ایمنی کارگران ساختمانی، بیمه تأمین اجتماعی را مهمترین مطالبه این قشر عنوان کرد.
سید هادی ساداتی، فعال کارگری و از پیشکسوتان عرصه کارگران ساختمانی کشور، در گفتوگوی اختصاصی با دسترنج معتقد است بزرگترین مطالبه این قشر همچنان برخورداری از حق قانونی بیمه تأمین اجتماعی است؛ حقی که به گفته او سالهاست در پیچوخم سهمیهبندیها، بخشنامهها و محدودیتهای اداری گرفتار شده است.
بیمهای که به رؤیای هزاران کارگر تبدیل شده است
ساداتی با انتقاد از روند موجود در پوشش بیمهای کارگران ساختمانی میگوید بخش قابل توجهی از این کارگران هنوز از بیمه تأمین اجتماعی محروم هستند. به اعتقاد او، برخی اصلاحات قانونی و همچنین بخشنامههای اجرایی باعث شدهاند مسیر دسترسی کارگران به بیمه دشوارتر از گذشته شود.
او تأکید میکند که بسیاری از کارگران ساختمانی به جای آنکه از حمایتهای اجتماعی برخوردار شوند، ناچارند برای حفظ بیمه خود مدام نگران مقررات و محدودیتهای جدید باشند.
جرم کارگران؛ تلاش برای زنده ماندن
به گفته این فعال کارگری، بخش زیادی از کارگران ساختمانی به دلیل درآمد ناکافی ناچارند در کنار حرفه اصلی خود به مشاغل دیگری نیز روی بیاورند. رانندگی در تاکسیهای اینترنتی، وانتبار، مشاغل خدماتی و کارهای موقت تنها بخشی از راههایی است که آنان برای تأمین هزینههای زندگی انتخاب میکنند.
ساداتی معتقد است نباید اشتغال جانبی کارگران به عاملی برای محروم شدن آنها از حقوق بیمهای تبدیل شود؛ زیرا این افراد نه از سر انتخاب، بلکه از سر اجبار اقتصادی به دنبال منبع درآمد دوم هستند.
وقتی دخل ۱۲ است و خرج ۱۰۰
مشکلات معیشتی یکی دیگر از محورهای مهم این گفتوگو است. ساداتی با توصیف شرایط اقتصادی کارگران ساختمانی میگوید شکاف میان درآمد و هزینههای زندگی به مرحله نگرانکنندهای رسیده است.
او برای توضیح این وضعیت از یک مثال ساده استفاده میکند: «هزینههای زندگی ۱۰۰ است اما درآمدها ۱۲.»
این جمله شاید بیش از هر آمار و نموداری وضعیت امروز بسیاری از خانوادههای کارگری را توصیف کند؛ خانوادههایی که با وجود سالها کار سخت، همچنان در تأمین نیازهای اولیه زندگی با دشواری روبهرو هستند.
سقوط از ارتفاع؛ کابوسی که پایان ندارد
حوادث ناشی از کار همچنان یکی از تلخترین واقعیتهای کارگران ساختمانی است. ساداتی میگوید سقوط از ارتفاع هنوز در صدر حوادث این بخش قرار دارد و هر سال جان تعدادی از کارگران را میگیرد یا آنان را با آسیبهای جبرانناپذیر مواجه میکند.
به باور او، اگرچه قوانین و تجهیزات ایمنی وجود دارد، اما اجرای ناقص استانداردها و ضعف نظارت موجب شده است خطر همچنان در بسیاری از کارگاههای ساختمانی حضور داشته باشد.
کارگر؛ قربانی نخست بیتوجهی به ایمنی
این فعال کارگری تأکید میکند که مسئولیت ایمنی تنها بر عهده کارگر نیست و کارفرمایان و مهندسان ناظر باید نقش جدیتری در پیشگیری از حوادث ایفا کنند.
او معتقد است هر زمان که ایمنی به عنوان یک اولویت واقعی در پروژههای ساختمانی مورد توجه قرار گرفته، میزان حوادث نیز کاهش یافته است؛ اما در شرایطی که استانداردها نادیده گرفته شوند، نخستین قربانی این بیتوجهی کارگران خواهند بود.
سازندگان شهر، فراموششدگان دوران بازنشستگی
ساداتی با اشاره به وضعیت بسیاری از کارگران سالخورده ساختمانی میگوید نتیجه سالها بیتوجهی به مطالبات این قشر را میتوان در زندگی کسانی دید که پس از دههها کار طاقتفرسا، امروز با مشکلات معیشتی و اقتصادی دستوپنجه نرم میکنند.
به گفته او، زیبنده جامعهای که بر عدالت اجتماعی تأکید دارد نیست که سازندگان شهرها در پایان عمر کاری خود با فقر و محرومیت روبهرو باشند.
مطالبهای که هنوز روی زمین مانده است
این پیشکسوت کارگران ساختمانی در پایان تأکید میکند که دولت و مجلس باید حق قانونی بیمه کارگران ساختمانی را به طور کامل اجرایی کنند و موانع موجود را از سر راه این قشر بردارند.
او معتقد است عدالت اجتماعی از حمایت مؤثر از کارگرانی آغاز میشود که سالها بار توسعه و عمران کشور را بر دوش کشیدهاند؛ کارگرانی که هنوز هم برای ابتداییترین حقوق خود چشمانتظار تصمیمهای جدی هستند.
