نائبرئیس کانون بازنشستگان تأمین اجتماعی مازندران با انتقاد از تقلیل معیشت به یارانه و کالابرگ مطرح کرد؛
کالابرگ نان شب بازنشسته را تأمین میکند، درمان و اجارهخانهاش چه میشود؟!
عنایت طالبی، نائبرئیس کانون بازنشستگان تأمین اجتماعی استان مازندران، با تأکید بر اینکه یارانه و کالابرگ نمیتوانند جای خالی درآمد متناسب با هزینههای زندگی را پر کنند، گفت: وقتی هزینههای خوراک، مسکن و درمان هر روز سنگینتر میشود، نمیتوان با چند قلم کالای اساسی، از کنار بحران معیشت کارگران و بازنشستگان گذشت؛ کالابرگ شاید بخشی از سفره را پُر کند، اما پاسخگوی شکاف عمیق میان درآمد و هزینههای زندگی نیست.
به گزارش خبرنگار دسترنج ۲۴،عنایت طالبی، نائبرئیس کانون بازنشستگان تأمین اجتماعی استان مازندران، با اشاره به افزایش هزینههای زندگی و کاهش قدرت خرید خانوارها اظهار کرد: در شرایطی که تورم، بخش قابلتوجهی از درآمد مردم را میبلعد، نمیتوان با پرداخت یارانه و اعتبار کالابرگ از کنار مسئله اصلی، یعنی فاصله روزافزون درآمد با هزینههای واقعی زندگی، عبور کرد.
وی افزود: یارانه و کالابرگ از جمله ابزارهای حمایتی دولت برای کمک به معیشت خانوارها هستند و اجرای درست آنها میتواند در تأمین بخشی از نیازهای ضروری مردم مؤثر باشد؛ اما باید توجه داشت که حمایت معیشتی با حق برخورداری از درآمد متناسب با هزینههای زندگی تفاوت دارد و نباید این دو موضوع را جایگزین یکدیگر کرد.
طالبی با بیان اینکه فشار اقتصادی تنها به جامعه کارگری محدود نمیشود، تصریح کرد: بازنشستگان تأمین اجتماعی نیز به دلیل وابستگی عمده درآمدشان به مستمری، در برابر افزایش قیمت کالاها و خدمات آسیبپذیر هستند. هنگامی که هزینههای خوراک، مسکن، درمان، حملونقل و سایر نیازهای ضروری افزایش پیدا میکند، قدرت خرید مستمریبگیران کاهش مییابد و تأمین یک زندگی متعارف برای بسیاری از خانوارها دشوارتر میشود.
نائبرئیس کانون بازنشستگان تأمین اجتماعی مازندران ادامه داد: مسئله این نیست که با پرداخت یارانه یا کالابرگ مخالف باشیم؛ بلکه پرسش اساسی این است که چرا باید کاهش قدرت خرید مردم از طریق حمایتهای مقطعی جبران شود، اما درباره تناسب درآمد و مستمری با هزینههای واقعی زندگی، تصمیمهای مؤثر و متناسب اتخاذ نشود؟
وی تأکید کرد: حتی اگر پوشش کالابرگ گسترش پیدا کند و گروههای بیشتری از جامعه را دربر بگیرد، باز هم بخش مهمی از مشکلات معیشتی باقی خواهد ماند؛ زیرا زندگی مردم فقط به تأمین چند قلم کالای اساسی محدود نیست. هزینههای درمان، اجارهبها، آموزش و سایر نیازهای ضروری، سهم قابلتوجهی از سبد هزینه خانوار را تشکیل میدهند و نمیتوان با تکیه بر کالابرگ، از ضرورت اصلاح و تقویت درآمدها چشمپوشی کرد.
طالبی با اشاره به ضرورت بازنگری در سیاستهای مزدی گفت: تعیین دستمزد باید با توجه به معیارهای قانونی، نرخ تورم و هزینه تأمین زندگی انجام شود. زمانی که شرایط اقتصادی تغییر میکند و هزینههای معیشت افزایش مییابد، لازم است آثار این تحولات بر قدرت خرید کارگران بهطور جدی بررسی شود و شورای عالی کار نیز موضوع بازنگری در دستمزد سال ۱۴۰۵ را در چارچوب ضوابط قانونی مورد توجه قرار دهد.
وی افزود: البته بازنگری در دستمزد باید بر اساس سازوکارهای قانونی انجام شود و نمیتوان از ماده ۴۱ قانون کار بهتنهایی، افزایش خودکار مزد در میانه سال را نتیجه گرفت؛ اما این موضوع نباید مانع طرح مطالبات معیشتی و بررسی مسئولانه شرایط اقتصادی کارگران شود.
نائبرئیس کانون بازنشستگان تأمین اجتماعی استان مازندران در ادامه، وضعیت بازنشستگان را نیز نیازمند توجه جدی دانست و گفت: بازنشستگان سالهای زیادی از عمر خود را صرف کار و تولید کردهاند و انتظار دارند درآمد دوران بازنشستگی، متناسب با هزینههای ضروری زندگی مورد توجه قرار گیرد. افزایش هزینههای درمان و مسکن، بهویژه برای خانوارهایی که درآمد محدودی دارند، فشار مضاعفی ایجاد میکند و ضرورت حمایت مؤثر و تقویت قدرت خرید این قشر را افزایش میدهد.
طالبی خاطرنشان کرد: حمایتهای دولتی زمانی میتوانند نقش مؤثری در بهبود معیشت داشته باشند که در کنار سیاستهای پایدار برای حفظ قدرت خرید درآمدها اجرا شوند. نمیتوان از یک سو افزایش هزینههای زندگی را پذیرفت و از سوی دیگر، با استناد به پرداخت یارانه یا کالابرگ، مطالبه افزایش متناسب دستمزد و بهبود وضعیت مستمریبگیران را کماهمیت جلوه داد.
وی در پایان تأکید کرد: انتظار جامعه کارگری و بازنشستگان تأمین اجتماعی این است که تصمیمگیران، واقعیتهای اقتصادی و هزینههای روزمره خانوارها را مبنای سیاستگذاری قرار دهند. یارانه و کالابرگ میتوانند مکمل حمایتهای معیشتی باشند، اما راهکار پایدار، تقویت قدرت خرید، تناسب درآمد با هزینههای واقعی زندگی و اتخاذ تصمیمهای مؤثر برای کاهش فشار اقتصادی بر کارگران و بازنشستگان است.

