به قلم سردبیر؛
منتقدان دعوت نیستند؛ مبادا صندلیها بلرزد!
درحالیکه با افزایش موج انتقادهای رسانهای، جلسات مشورتی و محافل محدود با استاندار مازندران پررنگتر میشود، مطالبه برگزاری نشست خبری همچنان بیپاسخ مانده است؛ گویی قرار است با چند دورهمی کوچک و گزارشهای مملو از تعریف و تمجید، صدای منتقدان فروکش کند. اما نه حذف تدریجی منتقدان از فهرست دعوتها و نه نشستهای محدود و گزینششده، جای پاسخگویی شفاف به رسانهها را میگیرد؛ مطالبهای که با هیچ جلسهای به حاشیه نمیرود و همچنان به قوت خود باقی است.
ظاهراً در حلقه مشاوران آقای استاندار مازندران، شنیدن تعریف و تمجید آسانتر از شنیدن نقد است. گویی برخی ترجیح میدهند دور میز کسانی بنشینند که حرفهایشان از پیش معلوم است؛ نه پرسش جدی دارند، نه هشداری میدهند و نه آرامش صندلیها را با بیان واقعیت به هم میزنند!
نقد، دشمنی نیست؛ زنگ خطر است. اگر کسی از نقد دلسوزانه احساس تهدید میکند، شاید بهتر باشد بهجای حذف منتقد، در شیوه نگاه خود به مسئولیت و مشورت تجدیدنظر کند. مدیریت با تعریف و تمجید اعتبار پیدا نمیکند؛ با تصمیم درست، پاسخگویی و شنیدن صدای مخالف است که میتواند اعتماد عمومی را به دست آورد.
اما حکایت این جلسات، ظاهراً قصه تکراری دیگری هم دارد. هر زمان موج انتقادها، بهویژه در فضای رسانهای استان، بالا میگیرد و پرسشها درباره عملکردها جدیتر میشود، گویا جلسهای تشکیل میشود؛ از موفقیتها گفته میشود، تعریفها ردوبدل میشوند و گزارشی خوشآبورنگ از اوضاع به پایتخت میرسد. بعد هم انگار نه انگار که مسئلهای وجود داشته؛ همهچیز به روال سابق برمیگردد و دوباره نقطه سر خط!
در این میان، یک مطالبه همچنان پابرجاست؛ نشست خبری آقای استاندار با رسانهها. مطالبهای روشن و بهحق که با برگزاری چند نشست محدود، دورهمیهای کوچک و جمعهای گزینششده از میان رسانهها از میان نمیرود. نشست خبری، فرصتی برای پاسخگویی مستقیم به افکار عمومی است؛ نه مجلسی برای شنیدن پرسشهای قابل پیشبینی و ارائه پاسخهای از پیش آماده.
طبیعی است که گفتوگوهای محدود و جلسات کوچکتر هم میتوانند مفید باشند، اما هیچکدام جای نشست خبری را نمیگیرند؛ بهخصوص وقتی این جمعهای کوچک، از نگاه منتقدان، شائبه گزینش و مهندسی فضای گفتوگو را ایجاد میکنند. نشستهای کوچک و مهندسیشده با استاندار، هرچقدر هم برگزار شوند، ذرهای از مطالبه بهحق رسانهها برای برگزاری یک نشست خبری واقعی کم نخواهند کرد. رسانهها حق دارند سؤال بپرسند، پاسخ روشن بشنوند و درباره عملکرد مدیران استان با مردم سخن بگویند.
نکته جالبتر اینکه ظاهراً هرچه زمان میگذرد، از تعداد دعوتشدگان هم کاسته میشود! نمیدانیم این کاهش ناشی از چه ملاحظاتی است، اما این پرسش همچنان پابرجاست: آیا دایره مشورت در حال گسترش است یا قرار است بهتدریج فقط صداهای همسو در آن باقی بمانند؟
آقای استاندار، مازندران به مشاورانی نیاز دارد که واقعیت را همانگونه که هست بیان کنند؛ نه کسانی که آن را در لفافهای از تعارف و تمجید بپیچند تا مبادا خاطر کسی مکدر شود. مشاور واقعی کسی نیست که همیشه سر تکان بدهد؛ کسی است که گاهی با یک نقد صریح، مانع یک تصمیم اشتباه شود.
جلسه برگزار کردن و گزارش فرستادن، بهخودیخود نه ایرادی دارد و نه جایگزین رسیدگی به مسائل است. مسئله از جایی آغاز میشود که جلسهها تکرار شوند، گزارشها امیدوارکننده باشند، اما پرسشهای رسانهها بیپاسخ بمانند، مطالبه نشست خبری همچنان روی زمین باشد و مشکلات هم سر جای خودشان باقی بمانند.
حذف منتقد، مسئله را حذف نمیکند؛ همانطور که جایگزین کردن نشست خبری با چند دورهمی محدود، مطالبه پاسخگویی را از بین نمیبرد. شاید در چنین جمعهایی فضا آرامتر باشد و گزارشها زیباتر به نظر برسند، اما افکار عمومی با گزارشهای یکطرفه قانع نمیشود.
مازندران بیش از آنکه به جلسات پر از تعریف نیاز داشته باشد، به شفافیت، پاسخگویی و مجال شنیدهشدن نقد نیاز دارد. گاهی یک سؤال صریح رسانهای، از دهها گزارش تمجیدآمیز ارزشمندتر است؛ به شرط آنکه ارادهای برای شنیدن پاسخ واقعی وجود داشته باشد.

