به بهانه درگذشت مردی که ۲۸ سال روی صندلی بوکس ایران ماند؛

احمد ناطق نوری؛ از نور مازندران تا ۲۸ سال فرمانروایی بر رینگ ایران

کد خبر: 4100
|

احمد ناطق نوری رفت؛ مردی از اوزکلای نور که نامش در سیاست با هفت دوره نمایندگی مجلس و در ورزش با نزدیک به سه دهه ریاست فدراسیون بوکس گره خورد. او رشته‌ای را که پس از انقلاب برای سال‌ها از فعالیت رسمی دور مانده بود، دوباره به میدان آورد و خودش نیز ۲۸ سال در رأس آن ماند؛ رکوردی که هم از ماندگاری یک مدیر حکایت دارد و هم پرسش‌های زیادی درباره نسبت «احیای یک رشته» و «تداوم یک مدیریت» به جا گذاشته است. ناطق نوری بامداد سوم مهر ۱۴۰۵ در ۸۹ سالگی درگذشت.

کد خبر: 4100
|

به گزارش خبرنگار دسترنج ۲۴،احمد ناطق نوری دیگر روی صندلی ریاست فدراسیون بوکس نیست؛ حتی دیگر در میان ما هم نیست، اما نام او هنوز با تاریخ بوکس ایران گره خورده است؛ تاریخی که بخشی از آن با احیای دوباره این رشته پس از انقلاب و بخشی دیگر با حضور طولانی‌مدت یک مدیر مازندرانی در رأس فدراسیون نوشته شد.

او متولد سال ۱۳۱۶ در روستای اوزکلا از توابع شهرستان نور در مازندران بود و در کنار فعالیت سیاسی، سال‌ها در مدیریت ورزش کشور حضور داشت. ناطق نوری هفت دوره نماینده مردم نور و محمودآباد در مجلس شورای اسلامی بود و از سال ۱۳۶۸ تا ۱۳۹۶ ریاست فدراسیون بوکس را بر عهده داشت.

وقتی بوکس در ایران به محاق رفت

برای فهم اهمیت نقش ناطق نوری در بوکس، باید به سال‌های پس از انقلاب بازگشت؛ دورانی که بوکس فعالیت گسترده پیشین خود را از دست داد و درباره ادامه فعالیت این رشته نیز مباحث شرعی و مدیریتی مطرح بود.

در روایت‌هایی که بعدها از سوی ناطق نوری مطرح شد، بازگشت بوکس به پیگیری علاقه‌مندان این رشته و ارجاع موضوع به مسئولان وقت ورزش کشور بازمی‌گشت. او برای فراهم‌شدن زمینه فعالیت مجدد بوکس، با شماری از مراجع و علما دیدار کرد و روایت‌هایی از این ملاقات‌ها ارائه داد.

در نهایت، بوکس از سال ۱۳۶۸ فعالیت رسمی خود را از سر گرفت و ناطق نوری نیز ریاست فدراسیون را بر عهده گرفت؛ ریاستی که به جای چند سال، نزدیک به سه دهه ادامه پیدا کرد.

«یک حکم و یک کیف سامسونت»؛ شروع از تقریباً هیچ

ناطِق نوری سال‌ها بعد درباره نخستین روزهای حضورش در فدراسیون گفته بود زمانی که این مسئولیت را تحویل گرفت، عملاً چیزی جز یک حکم و یک کیف سامسونت در اختیار نداشت.

به روایت او، بسیاری از سالن‌های بوکس پس از انقلاب در اختیار رشته‌های دیگر قرار گرفته و بخشی از تجهیزات نیز از بین رفته بود. ساختمان فدراسیون نیز وضعیت مناسبی نداشت و بازسازی امکانات با کمک مردم و هزینه‌های شخصی دنبال شد.

از این منظر، مهم‌ترین بخش کارنامه ورزشی ناطق نوری را می‌توان در بازگرداندن یک رشته ورزشی به ساختار رسمی ورزش کشور جست‌وجو کرد؛ موضوعی که حتی در پیام تسلیت رئیس‌جمهور نیز مورد اشاره قرار گرفت و از نقش ماندگار او در توسعه و اعتلای بوکس کشور یاد شد.

۲۸ سال؛ چرا این‌قدر طولانی؟

اما داستان ناطق نوری فقط داستان احیای بوکس نیست.

ریاست ۲۸ ساله او بر فدراسیون، یکی از طولانی‌ترین دوره‌های مدیریت در ورزش ایران بود. مدیریتی که از سال ۱۳۶۸ آغاز شد و در سال ۱۳۹۶ پایان یافت.

همین ماندگاری طولانی، بخش مهمی از بحث درباره کارنامه اوست. در حالی که مدیران بسیاری از فدراسیون‌ها طی سال‌های مختلف تغییر کردند، ناطق نوری نزدیک به سه دهه در رأس بوکس باقی ماند و با چندین دوره مدیریت در ورزش کشور کار کرد.

او سرانجام در سال ۱۳۹۶ از ریاست فدراسیون کنار رفت و پرونده یکی از طولانی‌ترین دوره‌های مدیریت فدراسیونی در ورزش ایران بسته شد.

از صندلی مجلس تا صندلی رینگ

زندگی احمد ناطق نوری تنها به ورزش محدود نبود. او پس از انقلاب وارد مجلس شد و در مجموع هفت دوره نماینده حوزه انتخابیه نور و محمودآباد بود.

به این ترتیب، یک سوی کارنامه او به سیاست و مجلس و سوی دیگر آن به ورزش و بوکس مربوط می‌شد؛ ترکیبی که باعث شد ناطق نوری در چند دهه، چهره‌ای شناخته‌شده در عرصه عمومی کشور باشد.

در واقع، اگر بخواهیم زندگی حرفه‌ای او را در یک جمله خلاصه کنیم، باید گفت: ناطِق نوری هم مرد مجلس بود و هم مرد رینگ؛ اما شهرت ورزشی‌اش بیش از هر چیز از همان ۲۸ سال ریاست بر بوکس می‌آمد.

محمدعلی کلی در تهران؛ مهمان ویژه ناطق نوری

یکی از متفاوت‌ترین اتفاقات دوران ریاست ناطق نوری، سفر محمدعلی کلی، اسطوره مسلمان بوکس جهان، به ایران بود.

کلی در سال ۱۳۷۲ به دعوت ناطق نوری به ایران آمد و سفرش به یکی از اتفاقات به‌یادماندنی تاریخ بوکس ایران تبدیل شد. گزارش‌ها از حضور او در ایران برای حدود ۴۵ روز و سفرش به شهرهایی مانند مشهد و رشت حکایت دارد.

برای فدراسیونی که سال‌ها پیش از آن برای ادامه حیات خود با چالش‌های جدی روبه‌رو بود، میزبانی از یکی از مشهورترین بوکسورهای تاریخ جهان اتفاقی نمادین و رسانه‌ای محسوب می‌شد.

کارنامه‌ای که موافق و منتقد دارد

البته ارزیابی کارنامه ناطق نوری نمی‌تواند فقط به احیای بوکس خلاصه شود.

منتقدان می‌توانند درباره طولانی‌شدن حضور او در رأس فدراسیون، میزان دستاوردهای قهرمانی بوکس ایران در مقایسه با سایر رشته‌ها و همچنین همزمانی فعالیت سیاسی و ورزشی او بحث کنند. در مقابل، حامیان کارنامه او بر این نکته تأکید دارند که بازگرداندن بوکس به ساختار رسمی ورزش ایران پس از سال‌ها تعطیلی و ساخت دوباره زیرساخت‌های این رشته، بدون پشتوانه مدیریتی و پیگیری مستمر امکان‌پذیر نبود.

حتی وزیر ورزش و جوانان نیز در پیام تسلیت خود، ناطق نوری را چهره‌ای از دیار مازندران دانست که نزدیک به سه دهه ریاست فدراسیون بوکس را برعهده داشت.

پایان مردی که بوکس ایران را با نام او می‌شناخت

حالا با درگذشت احمد ناطق نوری، در ۸۹ سالگی، یک فصل طولانی از تاریخ مدیریت ورزش ایران بسته شده است.

مردی که از روستای اوزکلای نور به سیاست و ورزش ایران رسید، هفت دوره بر کرسی مجلس نشست، نزدیک به سه دهه بر صندلی ریاست فدراسیون بوکس تکیه زد و نامش با بازگشت دوباره این رشته به ورزش ایران گره خورد.

میراث او اما همچنان محل بحث خواهد بود؛ آیا مهم‌ترین میراث ناطق نوری، نجات بوکس از تعطیلی بود یا ۲۸ سال ماندن در رأس آن؟

پاسخ این پرسش را تاریخ ورزش ایران خواهد داد؛ اما یک واقعیت را نمی‌توان نادیده گرفت: در تاریخ بوکس ایران، نام این سیاستمدار و مدیر مازندرانی برای همیشه ثبت شده است.

دیدگاه خود را بنویسید