یادداشت سردبیر «دسترنج» درباره رسالت رسانه در قبال کارگران و بازنشستگان؛
میگویند ناامیدی تولید میکنید؛ ما میگوییم مشکل را نمیشود با سکوت حل کرد
«دسترنج» آمده است تا صدای کارگر، بازنشسته و خانوادههای زحمتکش باشد؛ نه بلندگوی حزب و جناحی خاص و نه ابزاری برای رسیدن به خواستههای دیگران. ما میدانیم که گفتن مشکلات همیشه خوشایند نیست و گاهی حتی هزینه دارد، اما باور داریم رسانه اگر درد جامعه را نبیند و درباره آن حرف نزند، از رسالت اصلی خود فاصله گرفته است.
هر رسانهای برای خودش راهی انتخاب میکند. راه ما در «دسترنج» از جایی شروع شد که تصمیم گرفتیم مسائل جامعه کارگری و بازنشستگی را جدیتر دنبال کنیم؛ حرفهایی را بشنویم که شاید خیلی وقتها جایی برای شنیدهشدن ندارند و مشکلاتی را روایت کنیم که مردم هر روز با آنها زندگی میکنند.
در این مسیر، یاد و نام مرحوم فرامرز درخشنده برای ما اهمیت ویژهای دارد؛ خبرنگاری که سالها در کنار جامعه کارگری بود و دغدغههای این قشر را دنبال کرد.
ما خودمان را ادامهدهنده راه او میدانیم؛ نه به این معنا که ادعا کنیم جای او را گرفتهایم، بلکه به این معنا که باور داریم راهی که او برای شنیدن صدای کارگران دنبال کرد، هنوز ادامه دارد و امروز هم کسی باید این صدا را بشنود و به گوش مسئولان برساند.
اگر از مشکل ننویسیم، مشکل حل میشود؟
یکی از انتقادهایی که گاهی از سوی برخی مخاطبان مطرح میشود این است که «دسترنج» بیش از اندازه از مشکلات مینویسد و با انتشار اخبار و گزارشهای تلخ، ناامیدی ایجاد میکند.
این انتقاد را میشنویم و به آن احترام میگذاریم؛ اما سؤال ما ساده است:اگر مردم مشکلی دارند، رسانه باید آن را بگوید یا پنهانش کند؟
اگر یک کارگر از حقوق و دستمزدش ناراضی است، اگر یک بازنشسته از هزینههای زندگی گلایه دارد، اگر خانوادهای برای درمان، اجاره خانه، تحصیل فرزند یا تأمین هزینههای روزمرهاش گرفتار شده، آیا ننوشتن درباره این مسائل باعث میشود آنها از بین بروند؟
ما چنین اعتقادی نداریم.
هدف «دسترنج» ناامید کردن مردم نیست. ما فقط تلاش میکنیم آنچه را در جامعه میبینیم و از مردم میشنویم، منعکس کنیم.
مشکل با سکوت حل نمیشود.
گاهی اتفاقاً انتشار یک گزارش، اولین قدم برای حل یک مشکل است. وقتی مسئلهای دیده میشود، امکان پاسخگویی و پیگیری هم بیشتر میشود.
خیلی از گزارشها به نتیجه رسیدهاند
در این سالها، گزارشهایی داشتهایم که بعد از انتشار، مورد توجه مسئولان قرار گرفته و پیگیری شدهاند. در بعضی موارد پاسخ مسئول مربوطه منتشر شده، در برخی موضوعات اقدامی برای حل مشکل صورت گرفته و گاهی نیز یک مطالبه ساده که مدتها شنیده نشده بود، بالاخره به گوش مسئول مربوطه رسیده است.
اینها برای ما اتفاقهای کوچکی نیستند.
رسانه قرار نیست همه مشکلات را یکشبه حل کند؛ اما اگر بتواند حتی در یک مورد باعث شود صدای یک کارگر شنیده شود یا مشکلی برای یک خانواده پیگیری شود، ارزش ادامه دادن دارد.
البته همه گزارشها پایان خوشی ندارند.
بعضی گزارشها بدون پاسخ میمانند. بعضی پیگیریها به نتیجه نمیرسند و گاهی حتی برای پرداختن به یک موضوع، با فشار یا تهدید روبهرو میشویم.
این بخش از کار رسانه شاید کمتر دیده شود، اما وجود دارد.
با این حال، قرار نیست بیپاسخی یا سختی کار، ما را از مسیرمان دور کند.
کارگر، ابزار رسیدن به خواستههای دیگران نیست
یک موضوع برای ما در «دسترنج» روشن است؛ جامعه کارگری نباید وسیله رسیدن افراد یا جریانها به خواستههای سیاسی و جناحی باشد.
ما کارگر را ابزار نمیکنیم.
مطالبات کارگران را برای حزب، جناح یا فرد خاصی خرج نمیکنیم و مشکلات مردم را نردبان رسیدن به خواستههای خودمان قرار نمیدهیم.
اگر یک کارگر حرفی دارد، وظیفه ما این است که حرف خودش را بشنویم و همان را، با رعایت اصول حرفهای، منعکس کنیم؛ نه اینکه از زبان او چیزی بگوییم که خودمان میخواهیم.
درد مردم نباید تبدیل به ابزار تسویهحساب سیاسی شود.
ما آمدهایم مسئله را مطرح کنیم، پاسخ بخواهیم و پیگیری کنیم.
نقد میکنیم، اما تخریب نمیکنیم
مطالبهگری برای ما به معنای بیاحترامی نیست.
ممکن است از عملکرد یک مدیر، دستگاه یا مجموعهای انتقاد داشته باشیم، اما نقد باید بر پایه اطلاعات و مستندات باشد و حرمت افراد نیز حفظ شود.
ما تلاش میکنیم مطالب را در چارچوب قانون و اخلاق حرفهای منتشر کنیم، ادعاها را تا حد امکان بررسی کنیم و فرصت پاسخگویی را نیز برای طرف مقابل در نظر بگیریم.
«دسترنج» خودش را پایبند به ارزشهای انقلاب اسلامی ایران میداند و معتقد است میتوان هم به این ارزشها وفادار بود و هم مشکلات واقعی مردم را صریح و مسئولانه مطرح کرد.
پایبندی به ارزشها به معنای ندیدن مشکلات نیست؛ همانطور که مطالبهگری هم به معنای عبور از قانون و اخلاق نیست.
قرار نیست صدای مردم گم شود
ما ادعا نمیکنیم همه مشکلات را میتوانیم حل کنیم. قدرت یک رسانه محدود است، اما یک کار را میتوانیم انجام دهیم؛ صدای مردم را به گوش کسانی برسانیم که مسئولیت دارند.
اگر کارگری مشکلی دارد، اگر بازنشستهای مطالبهای دارد، اگر خانوادهای گرفتار مسئلهای شده یا کسی پرسشی دارد، میتواند آن را با «دسترنج» در میان بگذارد.
موضوعات پس از بررسی و در صورت امکان، در چارچوب قوانین و اصول حرفهای رسانه پیگیری خواهند شد.
شاید همه گزارشها به نتیجه نرسند، اما این بهانهای برای کنار کشیدن نیست.
این راه را ادامه میدهیم
ما میدانیم رسانه بودن همیشه راحت نیست.
گاهی باید حرفی را بزنیم که شنیدنش برای بعضیها خوشایند نیست. گاهی باید سؤال بپرسیم، حتی وقتی میدانیم ممکن است پاسخی دریافت نکنیم. گاهی باید پیگیر موضوعی باشیم که دیگران ترجیح میدهند فراموش شود.
اما اگر قرار باشد با هر سختی عقب بنشینیم، پس رسالت رسانه چه میشود؟
با تمام وجود آرزو داریم جامعه کارگری و اقشار مستضعف، «دسترنج» را صدای مظلومیت، دردها و مطالبات خود بدانند؛ جایی که وقتی حرفی برای گفتن دارند، بدانند کسی هست که آن را بشنود.
برای رسیدن به این هدف، ذرهای از مسیرمان عقب نخواهیم نشست.
راه ما، ادامه راه مرحوم فرامرز درخشنده است؛ راهی که با شنیدن حرف مردم آغاز میشود و تا جایی که توان داریم، با گفتن، پیگیری کردن و مطالبه پاسخ ادامه خواهد داشت.
شاید نتوانیم همه مشکلات را حل کنیم؛
شاید همیشه پاسخ نگیریم؛
شاید گاهی برای گفتن یک حقیقت هزینه بدهیم؛
اما قرار نیست سکوت کنیم فقط چون گفتن آسانتر نیست.
«دسترنج» با رعایت قانون، اخلاق حرفهای، حفظ حرمتها و پایبندی به ارزشهای انقلاب اسلامی ایران، به راه خود ادامه خواهد داد.
برای کارگر. برای بازنشسته. برای خانوادههای زحمتکش.
و برای هر صدایی که حق دارد شنیده شود.
خدایا چنان کن سرانجام کار/تو خوشنود باشی و ما رستگار

