گفتوگوی اختصاصی با یک بانوی سرپرست خانوار ساروی؛ روایت روزهایی که هزینهها از درآمد پیشی گرفتهاند؛
بچهام گوشت میخواهد، مدرسه هم پول میخواهد؛ من از کجا بیاورم؟
همه هزینهها با هم آمده؛ اجاره خانه، درمان، مدرسه بچه، غذا... درآمد من اما همان درآمد قبلی است.» این را یک بانوی سرپرست خانوار ساروی میگوید که بنا به درخواست خودش نامش محفوظ است؛ مادری که برای تأمین هزینههای زندگی کار میکند و میگوید افزایش مخارج، انتخاب میان نیازهای مختلف خانواده را برایش دشوار کرده است. از افزایش اجاره خانه و هزینههای درمان تا مدرسه و تغذیه کودک، هرکدام بخشی از درآمد محدود خانواده را به خود اختصاص دادهاند.
به گزارش خبرنگار دسترنج ۲۴،همه هزینهها با هم آمده؛ اجاره خانه، درمان، مدرسه بچه، غذا و… درآمد من اما همان درآمد قبلی است.» این را یک بانوی سرپرست خانوار ساروی میگوید که بنا به درخواست خودش نامش محفوظ است؛ مادری که برای تأمین هزینههای زندگی کار میکند و میگوید افزایش مخارج، انتخاب میان نیازهای مختلف خانواده را برایش دشوار کرده است. از افزایش اجاره خانه و هزینههای درمان تا مدرسه و تغذیه کودک، هرکدام بخشی از درآمد محدود خانواده را به خود اختصاص دادهاند.
«هر ماه باید ببینم پولم را کجا خرج کنم»
این مادر ساروی از شرایط زندگی خود میگوید و توضیح میدهد که در ماههای اخیر، مدیریت هزینههای خانواده برایش دشوارتر شده است.
او میگوید: «درآمدم محدود است و باید همه چیز را با همین درآمد بچرخانم. اجاره خانه داریم، هزینه درمان همسرم هست، خرج بچه هست و هزینههای معمول زندگی هم سر جای خودش است. وقتی یکی از این هزینهها بیشتر میشود، مجبور میشوم از جای دیگری کم کنم.»
به گفته او، در چنین شرایطی حتی هزینههایی که پیش از این بخشی عادی از مخارج خانواده محسوب میشد، حالا نیازمند حساب و کتاب بیشتری است.
«گاهی آخر ماه مینشینم حساب میکنم ببینم پولم را کجا خرج کنم. نمیشود که اجاره را نداد، درمان را هم نمیشود کنار گذاشت، بچه هم نیازهای خودش را دارد.»
افزایش اجاره و فشار بیشتر بر بودجه خانواده
این بانوی سرپرست خانوار میگوید به تازگی مبلغ اجاره خانه نیز افزایش پیدا کرده است.
او عنوان میکند: «صاحبخانه ۱۰ میلیون تومان روی اجاره گذاشته است. برای من این رقم خیلی زیاد است. شاید برای بعضیها مبلغ بزرگی نباشد، ولی برای خانوادهای که درآمدش محدود است، واقعاً فشار ایجاد میکند.»
او میگوید افزایش هزینه مسکن باعث شده مدیریت سایر مخارج خانواده دشوارتر شود.
«وقتی باید این مبلغ را برای خانه کنار بگذارم، طبیعتاً از پولی که برای بقیه هزینهها دارم کمتر میشود. بعد باید ببینم هزینه غذا، مدرسه یا درمان را چطور تأمین کنم.»
هزینه مدرسه؛ نگرانی دیگری که اضافه شده است
به گفته این مادر، هزینه تحصیل فرزندش نیز به یکی از دغدغههای جدی خانواده تبدیل شده است.
او میگوید برای اطلاع از هزینههای مدارس مختلف پرسوجو کرده و ارقامی به او اعلام شده که تأمین آنها برای خانوادهاش دشوار است.
«برای یک مدرسه دولتی حدود ۱۵ میلیون تومان و برای یک مدرسه غیردولتی حدود ۳۰ میلیون تومان به من گفتند. وقتی این رقمها را میشنوم، واقعاً نمیدانم باید چه کار کنم.»
او تأکید میکند که این مبلغ را باید در کنار سایر هزینههای زندگی در نظر گرفت.
«بچه باید مدرسه برود. نمیشود گفت چون پول ندارم، درس نخواند. از طرف دیگر، من هم نمیتوانم از اجاره خانه یا هزینه درمان بزنم.»
این مادر میگوید دغدغه اصلیاش این است که مشکلات مالی باعث نشود فرزندش از فرصتهای آموزشی و خدمات مورد نیاز خود محروم شود.
«گوشت دیگر مثل قبل در سفره ما نیست»
فشار هزینهها به گفته او، در تغذیه خانواده نیز خود را نشان داده است.
«بچهام شش ساله است و در سن رشد قرار دارد. طبیعی است که باید غذای مناسب بخورد. من هم دوست دارم هر چیزی که برای رشدش لازم است برایش تهیه کنم، اما واقعیت این است که توان مالی محدودی دارم.»
او درباره مصرف گوشت در خانواده میگوید: «شاید ماهی یکبار بتوانم حدود ۲۰۰ هزار تومان گوشت بخرم. بیشتر وقتها غذاهای ساده درست میکنم. مثلاً سیبزمینی. هدفم این است که بچه گرسنه نماند.»
این مادر ادامه میدهد: «برای من سخت است که ببینم بچهام چیزی میخواهد و من نمیتوانم به راحتی برایش تهیه کنم. مادر دوست دارد بچهاش چیزی کم نداشته باشد.»
اشتغال برای مادر، در کنار دغدغه مراقبت از کودک
این بانوی ساروی میگوید برای تأمین هزینههای زندگی نیاز دارد به کار ادامه دهد، اما مراقبت از کودک نیز مسئلهای است که نمیتوان از آن چشم پوشید.
او میگوید: «من باید کار کنم. اگر کار نکنم، هزینههای زندگی را از کجا بیاورم؟ اما وقتی مادر شاغل هستی، باید همزمان به بچه هم فکر کنی.»
به گفته او، هزینه خدمات مراقبتی برای خانوادههای کمدرآمد میتواند اهمیت زیادی داشته باشد.
«اگر مهدکودک هزینه بالایی داشته باشد، باید بخشی از درآمدم را برای آن بگذارم. اگر هم نتوانم هزینهاش را پرداخت کنم، باید برای نگهداری بچه راه دیگری پیدا کنم. این موضوع برای مادری که خودش باید هزینههای زندگی را تأمین کند، ساده نیست.»
او معتقد است دسترسی به خدمات مراقبتی با هزینه مناسب میتواند به مادران کمک کند که در کنار مسئولیت خانوادگی، امکان ادامه اشتغال نیز داشته باشند.
«کمکهای مقطعی خوب است، اما هزینههای زندگی ادامه دارد»
این مادر ساروی میگوید در شرایط سخت، کمکهای خیرخواهانه میتواند بخشی از مشکلات یک خانواده را کاهش دهد، اما از نگاه او، بسیاری از هزینهها ماهیت مستمر دارند.
«اگر کسی کمک کند، واقعاً ممنون هستیم. همان کمک ممکن است در یک مقطع خیلی گرهگشا باشد. ولی اجاره خانه یک ماه نیست؛ هر ماه باید پرداخت شود. غذا هم هر روز لازم است. درمان و مدرسه هم هزینههایی هستند که نمیشود فقط یک بار برایشان فکری کرد.»
او معتقد است خانوادههایی که درآمد محدودی دارند، در کنار کمکهای موردی، به حمایتهای مستمر و قابل دسترس نیز نیاز دارند.
«اگر حمایتهایی باشد که بخشی از هزینه مهدکودک، درمان یا تحصیل بچه را کمتر کند، برای خانوادههایی مثل ما خیلی کمک بزرگی است.»
«حمایت بیشتری لازم داریم»
این بانوی سرپرست خانوار درباره حمایتهای دولتی نیز میگوید آنچه در زندگی روزمره خود تجربه کرده، با میزان هزینههایی که با آن مواجه است، تناسب کافی ندارد.
او تأکید میکند: «من نمیگویم هیچ حمایتی وجود ندارد. شاید حمایتهایی باشد که من از آنها خبر نداشته باشم یا نتوانسته باشم استفاده کنم. حرف من این است که هزینههای زندگی زیاد شده و خانوادهای با درآمد محدود، به حمایت بیشتری نیاز دارد.»
او میگوید حمایت از مادران شاغل، بهویژه در زمینه مراقبت از کودک، میتواند به ادامه اشتغال آنها کمک کند.
«اگر مادری مجبور است برای زندگی کار کند، خوب است شرایطی باشد که بتواند با خیال راحتتری بچهاش را نگهداری کند. مهدکودک مناسب، هزینه قابل پرداخت و حمایت برای تحصیل و درمان بچه میتواند خیلی از نگرانیها را کمتر کند.»
«ما زندگی تجملاتی نمیخواهیم»
این مادر میگوید خواستهاش از زندگی، امکانات خاص یا تجملات نیست.
«من چیز عجیب و غریبی نمیخواهم. میخواهم بچهام غذای مناسب بخورد، مدرسه برود و اگر به درمان یا خدمات آموزشی نیاز داشت، بتوانم برایش فراهم کنم.»
او ادامه میدهد: «خودم اگر لازم باشد از خیلی چیزها میگذرم. اما وقتی پای بچه وسط است، آدم دلش نمیآید کمبودهایش را ببیند.»
«نمیخواهم بین نان شب و آینده بچهام یکی را انتخاب کنم»
این بانوی ساروی در پایان گفتوگو، دوباره به دغدغه اصلی خود برمیگردد؛ اینکه هزینههای امروز، آینده فرزندش را تحت تأثیر قرار ندهد.
او میگوید: «من فقط میخواهم بتوانم کار کنم و از پس زندگی بربیایم. دوست دارم بچهام هم شرایط خوبی داشته باشد و مجبور نباشد به خاطر مشکلات مالی از چیزهایی که برای رشدش لازم است، محروم شود.»
مکثی میکند و میگوید:«نمیخواهم بین نان شب و آینده بچهام یکی را انتخاب کنم.»

