بازنشسته یک عمر حق بیمه داده؛ چرا حالا باید نگران پول درمانش باشد؟
درمان بازنشسته؛ حق بیمه یا امتیازی که باید برایش التماس کرد؟
یک بازنشسته سالها از حقوقش حق بیمه داده؛ حالا که سن بالا رفته و نیازش به پزشک و دارو بیشتر شده، باید با افزایش هزینههای درمان هم دستوپنجه نرم کند. دارو گران شده، ویزیت و آزمایش و تصویربرداری هم هزینه خودش را دارد؛ اما حقوق بازنشسته قرار نیست هر روز همراه با این هزینهها بالا برود.
به گزارش خبرنگار دسترنج ۲۴،یک بازنشسته سالها از حقوقش حق بیمه داده؛ حالا که سن بالا رفته و نیازش به پزشک و دارو بیشتر شده، باید با افزایش هزینههای درمان هم دستوپنجه نرم کند. دارو گران شده، ویزیت و آزمایش و تصویربرداری هم هزینه خودش را دارد؛ اما حقوق بازنشسته قرار نیست هر روز همراه با این هزینهها بالا برود.
اینجاست که یک سؤال جدی مطرح میشود: بازنشسته تا کجا باید هزینه مشکلات مالی تأمین اجتماعی را از جیب خودش بپردازد؟
دبیر کانون بازنشستگان تأمین اجتماعی مازندران هم با اشاره به همین نگرانی پرسیده است: «تا کی باید سهم درمان بیمهشدگان چوب کسری منابع سازمان برای پرداخت حقوق بازنشستگان را بخورد؟»
سؤال، ساده اما مهم است.
اگر سازمان با کسری منابع مواجه است، اگر دولت به سازمان بدهکار است یا تعهدات سنگینی بر دوش تأمین اجتماعی گذاشته شده، چرا باید اولین فشار به جایی وارد شود که مستقیم با سلامت بازنشسته سر و کار دارد؟
بازنشسته کمک نمیخواهد
مسئله را نباید اشتباه گرفت. بازنشسته صدقه نمیخواهد؛ حقش را میخواهد.
او سالها برای بیمه پول داده تا روزی که دیگر توان کار ندارد، پشتوانهای برای درمان و زندگی داشته باشد. بنابراین خدمات درمانی برای او لطف یا امتیاز نیست که هر زمان منابع کم شد، محدود شود.
اگر دولت به سازمان تأمین اجتماعی بدهکار است، باید بدهیاش را تعیین تکلیف کند. اگر منابع سازمان مشکل دارد، باید برای منابع پایدار چارهاندیشی شود. اگر ساختار هزینهها نیازمند اصلاح است، باید همانجا اصلاح شود.
اما سادهترین راه، نباید همیشه فشار آوردن به بیمهشده باشد.
مسئله فقط امروز بازنشسته نیست
موضوع فراتر از هزینه دارو و درمان است. جوانی که امروز حق بیمه میپردازد، به آینده خودش نگاه میکند. اگر تصویری که از دوران بازنشستگی میبیند، حقوق محدود و هزینههای سنگین درمان باشد، اعتماد او به آینده نظام تأمین اجتماعی هم خدشهدار میشود.
بازنشستهای که یک عمر برای اقتصاد کشور کار کرده، در سالهای پایانی عمر فقط یک انتظار دارد:
وقتی بیمار شد، مجبور نباشد بین خرید دارو و خرج زندگی یکی را انتخاب کند.
این نه امتیاز است و نه مطالبهای عجیب؛ حداقل معنای بیمه است.

