حجاب؛ میان «اعمال زور» و «رهاسازی» راه سومی هم وجود دارد

به گزارش دسترنج ۲۴،روزنامه اعتماد در مطلبی با عنوان «ضرورت توجه به موضوع حجاب» به بررسی دیدگاه‌های منتقدان حجاب اجباری و پاسخ به برخی از استدلال‌های مطرح‌شده در این زمینه پرداخت.

این روزنامه در ابتدای این مطلب، مسئله اصلی را تعریف جایگاه «بی‌حجابی» در جامعه دانسته و نوشته است مخالفان حجاب باید مشخص کنند که آیا بی‌حجابی را یک آسیب یا ناهنجاری اجتماعی می‌دانند یا خیر.

در ادامه این یادداشت، موضوع «عرف جامعه» مورد توجه قرار گرفته و این پرسش مطرح شده است که عرف در موضوع پوشش چگونه شکل می‌گیرد و چه عواملی در تعیین حدود آن نقش دارند. نویسنده همچنین با اشاره به تغییرات اجتماعی و فرهنگی، این پرسش را مطرح کرده که آیا عرف امری ثابت است یا با گذشت زمان دستخوش تغییر می‌شود.

روزنامه اعتماد همچنین به استدلال برخی مخالفان حجاب درباره مقایسه آن با اموری مانند نماز و روزه پرداخته و نوشته است که حجاب، از نگاه نویسنده، صرفاً یک امر فردی نیست و به دلیل آثار اجتماعی آن نمی‌توان آن را با برخی عبادات فردی مقایسه کرد.

در بخش دیگری از این یادداشت، موضوع اعتیاد به عنوان نمونه‌ای از یک آسیب اجتماعی مطرح شده و نویسنده استدلال کرده است که در مواجهه با آسیب‌های اجتماعی، نمی‌توان مسئله را صرفاً به دو گزینه «اعمال زور» یا «رهاسازی» محدود کرد.

بر اساس این دیدگاه، راهکار سومی نیز وجود دارد که باید متناسب با کمیت و کیفیت هر آسیب اجتماعی و با استفاده از نظر کارشناسان و صاحب‌نظران تعیین شود. نویسنده در همین چارچوب، برای حاکمیت و دولت نیز نقش مهمی در هماهنگی دستگاه‌های مسئول قائل شده است.

در ادامه این مطلب، ادعای محدود بودن وظیفه دولت به تأمین معاش مردم مورد نقد قرار گرفته و بر نقش نهادهای فرهنگی دولتی و غیردولتی در مسائل اجتماعی و فرهنگی تأکید شده است.

نویسنده همچنین با استناد به اصول قانون اساسی جمهوری اسلامی، بر این دیدگاه تأکید کرده که نهادهای مختلف جامعه، از جمله دستگاه‌های فرهنگی و اقتصادی، در قبال مسائل فرهنگی مسئولیت دارند و موضوع حجاب نیز از این قاعده مستثنی نیست.

روزنامه اعتماد در بخش پایانی این یادداشت، درباره نقش عوامل خارجی در تغییر سبک زندگی و گسترش الگوهای فرهنگی غربی نیز هشدار داده و از مسئولیت نهادهای فرهنگی در مواجهه با این روند سخن گفته است.

در مجموع، محور اصلی این یادداشت را می‌توان تلاش برای عبور از دوگانه «اجبار یا رهاسازی» در مسئله حجاب دانست؛ رویکردی که نویسنده آن را مستلزم تعریف دقیق‌تر مفاهیمی همچون عرف، آسیب اجتماعی و مسئولیت دولت و نهادهای فرهنگی می‌داند.