در گفتوگوی اختصاصی دسترنج ۲۴ با جراح پیشکسوت مازندران بررسی شد؛
از سرمهای دستساز تا جراحیهای پیشرفته؛ روایت ۷۰ سال پزشکی ساری از زبان دکتر مسعود عمادیان
تاریخ پزشکی ساری فقط روایت ساخت بیمارستانها و توسعه تجهیزات درمانی نیست؛ داستان انسانهایی است که در سالهایی با امکانات محدود، اما با دانش، تجربه و تعهد، پایههای نظام سلامت امروز این شهر را بنا کردند.
به گزارش خبرنگار دسترنج ۲۴، تاریخ پزشکی ساری فقط روایت ساخت بیمارستانها و توسعه تجهیزات درمانی نیست؛ داستان انسانهایی است که در سالهایی با امکانات محدود، اما با دانش، تجربه و تعهد، پایههای نظام سلامت امروز این شهر را بنا کردند. دکتر مسعود عمادیان، از چهرههای ماندگار جراحی مازندران، در گفتوگویی با «دسترنج ۲۴» از روزگاری سخن گفت که پزشکان با سادهترین امکانات، برای نجات جان بیماران تلاش میکردند و مسیر پزشکی ساری از اتاقهای کوچک و ابزارهای ابتدایی به سمت مراکز تخصصی و آموزش پزشکی پیش رفت.
ساری و روزهای آغازین طبابت نوین
دکتر عمادیان که خود را فرزند ساری میداند، بخش مهمی از خاطراتش را به فضای اجتماعی و فرهنگی شهر در سالهای کودکی و نوجوانی اختصاص میدهد؛ روزگاری که فعالیتهای خیرخواهانه، ساخت مدارس، مساجد و مراکز عمومی بخش مهمی از زندگی مردم بود.
او پس از گذراندن دوران تحصیل در مدارس قدیمی ساری، در سال ۱۳۳۴ وارد دانشکده پزشکی تهران شد و از پزشکانی یاد میکند که در آن دوران نه فقط بهعنوان درمانگر، بلکه بهعنوان الگوهای اخلاقی و اجتماعی شهر شناخته میشدند.
بیمارستان امام؛ از ساختمانهای ساده تا دوران اشغال
این جراح پیشکسوت، تاریخ بیمارستان امام ساری را به سال ۱۳۰۵ و تلاشهای دکتر اسماعیل سنگ، پزشک تحصیلکرده سوئیس، مرتبط میداند. به گفته او، بیمارستان آن دوران با امکانات بسیار محدود فعالیت میکرد؛ ساختمانی با سقفهای چوبی و شرایطی که حتی انتقال مصالح آن با ابزارهای ابتدایی انجام میشد.
دکتر عمادیان همچنین از دوران جنگ جهانی دوم و اشغال ایران یاد میکند؛ زمانی که بیمارستان امام ساری تحت تأثیر حضور نیروهای خارجی قرار گرفت و پزشکان ایرانی برای ورود به محل کار خود نیز با محدودیتهایی روبهرو بودند.
وقتی پزشکان خودشان سرم میساختند
یکی از بخشهای مهم خاطرات دکتر عمادیان، روایت سالهایی است که امکانات پزشکی به اندازه امروز گسترده نبود. او میگوید در دهههای ۴۰ و ۵۰، بسیاری از نیازهای درمانی با ابتکار و تلاش کادر پزشکی تأمین میشد و حتی تهیه برخی اقلام ساده مانند سرم، بهصورت دستی انجام میگرفت.
به گفته او، زمانی که در سالهای ۴۷ و ۴۸ به ساری بازگشت، بیمارستان فاقد بسیاری از امکانات ضروری مانند بانک خون، یخچال خون و تجهیزات مدرن بود و خون مورد نیاز بیماران از شهرهای اطراف تأمین میشد.
آغاز دوران جدید با توسعه بیمارستانها
با انتقال مدیریت بیمارستانها به هلالاحمر در دهه ۵۰، روند نوسازی مراکز درمانی ساری آغاز شد. دکتر عمادیان از سالهایی میگوید که ساختمان قدیمی بیمارستان دیگر پاسخگوی نیاز مردم نبود و فرآیند ساخت بیمارستان جدید با امکانات گستردهتر، بخشهای تخصصی و اتاقهای عمل استاندارد آغاز شد.
تولد دانشکده پزشکی؛ نقطه عطف سلامت مازندران
دکتر عمادیان سال ۱۳۵۴ را یکی از مهمترین سالهای تاریخ پزشکی ساری میداند؛ سالی که دانشکده پزشکی این شهر شکل گرفت و مسیر آموزش و تربیت پزشکان در مازندران وارد مرحله تازهای شد.
به باور او، تأسیس دانشکده پزشکی باعث شد ساری از یک شهر وابسته به خدمات درمانی دیگر مناطق، به یکی از مراکز مهم آموزش پزشکی کشور تبدیل شود.
پزشکی فقط درمان بیماری نیست
در میان خاطرات این جراح پیشکسوت، روایتهای انسانی جایگاه ویژهای دارد. او از بیماری یاد میکند که در حادثه برقگرفتگی هر دو دست خود را از دست داده بود و با پیگیریهای شخصی، زمینه اعزام او برای دریافت پروتز و بازگشت دوبارهاش به زندگی و تحصیل را فراهم کرد.
دکتر عمادیان همچنین از فعالیتهای اجتماعی مانند تأسیس «خانه جوانان» برای آموزش هنر، موسیقی و ورزش به نوجوانان سخن میگوید؛ اقدامی که نشاندهنده نگاه او به نقش اجتماعی پزشک در جامعه است.
میراثی فراتر از تجهیزات پزشکی
این پزشک پیشکسوت در پایان تأکید میکند که پیشرفت پزشکی تنها به تجهیزات و فناوری وابسته نیست و مهمترین سرمایه نظام سلامت، اعتماد مردم و وجدان حرفهای پزشکان است.
او معتقد است پزشکان نسلهای گذشته با امکانات محدود، اما با احساس مسئولیت و ارتباط نزدیک با مردم، بخشی از تاریخ پزشکی ساری را ساختند؛ میراثی که باید در کنار پیشرفتهای علمی و فناوری، حفظ شود.
