دسترنج ۲۴ بررسی میکند؛
راز تفاوت مازندران چیست؟گلایه مربیان آموزش رانندگی از تقسیم سهم و بیتوجهی به مطالبات
سالهاست مربیان آموزش رانندگی مازندران از نحوه تقسیم قدرالسهم، نبود امنیت شغلی و بیتوجهی به مطالبات صنفی خود گلایه دارند. آنها معتقدند در حالی که در بسیاری از استانهای کشور، سهم آموزشگاه، مربی و خودرو با سازوکاری متفاوت و به گفته آنان عادلانهتر تعیین میشود، در مازندران این فرمول به زیان مربیان است. نرگس سرومیلی، فعال صنفی مربیان آموزش رانندگی، در گفتوگو با دسترنج ۲۴ از دغدغهها، مطالبات و وعدههایی میگوید که به اعتقاد او، هنوز رنگ عمل به خود نگرفتهاند.
به گزارش خبرنگار دسترنج ۲۴،سالهاست مربیان آموزش رانندگی، در سکوت و به دور از هیاهوی رسانهای، وظیفه آموزش رانندگی ایمن را بر عهده دارند؛ شغلی که با کوچکترین اشتباه هنرجو، جان مربی نیز در معرض خطر قرار میگیرد. با این حال، به گفته نرگس سرومیلی، این قشر نهتنها از حداقل حمایتهای صنفی برخوردار نیست، بلکه در بسیاری از موارد، حقوق قانونی و حرفهای آنان نیز نادیده گرفته میشود.
سرومیلی معتقد است اصلیترین مطالبه مربیان آموزش رانندگی مازندران، برقراری عدالت در نحوه تقسیم قدرالسهم میان آموزشگاه، مربی و خودرو است. به گفته او، بررسی وضعیت استانهای مختلف کشور نشان میدهد در بسیاری از نقاط، سهم هر یک از این سه بخش با اختلاف اندکی تعیین میشود، اما در مازندران شرایط متفاوت است و این تفاوت بیش از همه به ضرر مربیان تمام شده است.
او میگوید: «اگر قانون برای همه استانهای کشور یکسان است، چرا شیوه اجرا در مازندران متفاوت است؟ اگر این فرمول درست است، چرا در سایر استانها اجرا نمیشود و اگر سایر استانها ملاک عمل قرار گرفتهاند، چرا مازندران باید استثنا باشد؟»
به گفته این فعال صنفی، افزایش مداوم هزینههای فعالیت، فشار مضاعفی بر مربیان وارد کرده است. قیمت خودروهای آموزشی، هزینه تعمیرات، قطعات، لاستیک، بیمه و نگهداری خودرو در سالهای اخیر رشد چشمگیری داشته و از سوی دیگر، خودروهای آموزشی نیز از سهمیه ویژه سوخت برخوردار نیستند و مربیان ناچارند بنزین آزاد مصرف کنند.
سرومیلی تأکید میکند که در چنین شرایطی، ادامه فعالیت برای بسیاری از مربیان صرفه اقتصادی ندارد و طبیعی است که بخشی از نیروهای متخصص و باتجربه، این حرفه را ترک کنند.
او یکی دیگر از مشکلات جدی این صنف را نبود امنیت شغلی میداند و معتقد است بسیاری از مربیان، به دلیل وابستگی کامل به تصمیم آموزشگاهها و نبود پشتوانههای حمایتی، همواره نگران آینده شغلی خود هستند.
به باور او، این شرایط تنها به زیان مربیان نیست؛ بلکه مستقیماً بر کیفیت آموزش رانندگی نیز اثر میگذارد. «مربیای که تمام دغدغهاش هزینه خودرو، استهلاک، سوخت و امنیت شغلی باشد، نمیتواند با آرامش کامل آموزش بدهد. نتیجه این وضعیت، کاهش کیفیت آموزش و در نهایت آسیب به فرهنگ رانندگی و ایمنی جادههاست.»
سرومیلی در بخش دیگری از سخنان خود به پیگیریهای انجامشده از سوی نمایندگان این صنف اشاره میکند. او میگوید طی ماههای گذشته، جلسات متعددی با مسئولان استانداری و اداره کل صنعت، معدن و تجارت برگزار شده و در این نشستها، مطالبات مربیان بهطور مفصل مطرح شده است.
به گفته وی، فضای جلسات امیدوارکننده بود و حتی برخی مسئولان نیز مطالبات مربیان را منطقی و قابل پیگیری میدانستند، اما خروجی نهایی جلسات، آن چیزی نبود که در مذاکرات مطرح شده بود.
او میافزاید: «انتظار داشتیم نتیجه جلسات به اصلاح وضعیت منجر شود، اما آنچه در صورتجلسات نهایی منعکس شد، با فضای گفتوگوها فاصله داشت و همین مسئله باعث شد بسیاری از همکاران احساس کنند مطالباتشان شنیده نشده است.»
سرومیلی تأکید میکند که خواسته مربیان، دریافت امتیاز ویژه نیست؛ بلکه اجرای عدالت و برخورد یکسان با همه استانهای کشور است.
او میگوید: «اگر مسئولان معتقدند نحوه تقسیم قدرالسهم در مازندران درست است، جدول مقایسهای استانها را منتشر کنند تا افکار عمومی قضاوت کند. ما چیزی فراتر از حق خود نمیخواهیم.»
وی همچنین بر ضرورت بیمه مربیان، اختصاص سهمیه سوخت برای خودروهای آموزشی، حمایت در تأمین لاستیک و قطعات مصرفی و ایجاد امنیت شغلی تأکید میکند و این موارد را حداقل مطالبات صنفی مربیان آموزش رانندگی میداند.
این فعال صنفی در پایان از استاندار مازندران، مسئولان استانی و دستگاههای مرتبط میخواهد با نگاهی کارشناسی و به دور از ملاحظات اداری، مطالبات این قشر را بررسی کنند.
او میگوید: «مربیان آموزش رانندگی، معلمان گمنام فرهنگ ترافیک هستند. ما نه به دنبال تقابل هستیم و نه حاشیهسازی؛ تنها انتظار داریم عدالت اجرا شود و شرایطی فراهم شود که بتوانیم با آرامش و انگیزه، رسالت آموزشی خود را انجام دهیم.»
