یادداشت | دسترنج ۲۴
حقوقی که تا هفتم ماه تمام میشود؛ بازنشسته با امید زندگی کند یا با آمار؟
هر بار که خبر افزایش حقوق بازنشستگان منتشر میشود، چند روزی فضای رسانهای پر از اعداد و درصدهاست؛ اما سؤال اصلی همچنان بیپاسخ میماند؛ اگر حقوقها واقعاً بیشتر شده، چرا بسیاری از بازنشستگان میگویند تا هفته اول ماه، جیبشان خالی است؟ شاید وقت آن رسیده به جای بازی با درصدها، از واقعیت تلخ سفرههای کوچکشده حرف بزنیم.
به گزارش خبرنگار دسترنج ۲۴،سالهاست نسخهای تکراری برای بازنشستگان پیچیده میشود؛ «حقوق افزایش یافت.» اما این نسخه دیگر اثر ندارد. نه به این دلیل که افزایش حقوق بد است، بلکه چون سرعت گرانی از افزایش حقوق جلو زده و هر آنچه به حساب بازنشسته واریز میشود، قبل از آنکه به آخر ماه برسد، زیر چرخ تورم له میشود.
امروز بازنشسته دیگر دنبال شنیدن خبر افزایش ۲۰ یا ۳۰ درصدی نیست. او میخواهد بداند آیا با این حقوق میتواند گوشت بخرد؟ آیا میتواند دارویش را بدون قرض تهیه کند؟ آیا میتواند اجاره خانه را بدهد و آخر ماه شرمنده خانوادهاش نباشد؟
واقعیت این است که قدرت خرید، مهمتر از مبلغ حقوق است. حقوقی که روی کاغذ افزایش پیدا کند اما در بازار ارزش خود را از دست بدهد، فقط یک عدد بزرگتر است؛ نه یک زندگی بهتر.
از طرف دیگر، درد بازنشستگان فقط معیشت نیست. بسیاری از آنها در سنی قرار دارند که بیش از هر زمان دیگری به خدمات درمانی نیاز دارند، اما بیمههایی که باید پناهشان باشند، گاهی خود به مانعی بزرگ تبدیل شدهاند. صفهای طولانی، هزینههای سنگین دارو، مراکز درمانی محدود و بروکراسی خستهکننده، درمان را برای بسیاری از سالمندان به یک دغدغه روزانه تبدیل کرده است.
نکته نگرانکنندهتر اینجاست که بازنشستگان، سالها تجربه، دانش و سرمایه انسانی کشور هستند؛ اما در بسیاری از تصمیمگیریها، نه تنها از این سرمایه استفاده نمیشود، بلکه گویی فقط از زاویه هزینه به آنها نگاه میشود. این نگاه، هم برای بازنشسته توهینآمیز است و هم برای کشوری که از تجربه پیشکسوتانش بهره نمیگیرد، خسارتبار.
دولتها معمولاً از کنترل تورم، حمایت از معیشت و بهبود رفاه سخن میگویند؛ اما معیار موفقیت این شعارها نه گزارشهای رسمی، بلکه سفره مردم است. اگر بازنشستهای که سی سال برای این کشور کار کرده، هنوز نگران خرید مرغ، دارو و اجاره خانه است، یعنی هنوز فاصله زیادی میان آمارها و واقعیت زندگی وجود دارد.
جامعه بازنشستگان صدقه نمیخواهد؛ امنیت معیشتی میخواهد. احترام نمیخواهد که فقط در روز بازنشسته گفته شود؛ کرامت میخواهد که در فیش حقوقی، دفترچه بیمه و سبد خریدش دیده شود.
تا زمانی که حقوق یک بازنشسته، قبل از نیمه ماه تمام شود، هر خبر از افزایش حقوق، بیشتر از آنکه امیدآفرین باشد، این سؤال را در ذهن مردم زنده میکند: چرا با وجود همه این افزایشها، زندگی هر روز سختتر میشود؟
