یادداشت تحلیلی دسترنج ۲۴ درباره یک معضل قدیمی در سیاستگذاری جوانان؛
جوانان را پشت درِ یک اداره نگه داشتهایم؛ وقتی همه مشکلات را از ورزش و جوانان مطالبه میکنیم
سالهاست هر جا سخن از مشکلات جوانان به میان میآید، نگاهها به سمت ادارهکل ورزش و جوانان میرود؛ از اشتغال و مسکن گرفته تا ازدواج و آسیبهای اجتماعی. اما آیا واقعاً کلید حل این بحرانهای چندلایه در اختیار یک معاونت است؟ سخنان محمدرضا ییلاقی، معاون امور فرهنگی و جوانان مازندران، بار دیگر یک پرسش جدی را پیش روی مدیران قرار میدهد؛ چرا مسئولیت جوانان میان دستگاههای مختلف تقسیم شده، اما در زمان پاسخگویی همه نگاهها به یک مجموعه محدود دوخته میشود؟
به گزارش خبرنگار دسترنج ۲۴،مسئله جوانان در کشور سالهاست گرفتار یک خطای ساختاری است؛ خطایی که باعث شده مرز میان «متولی حوزه جوانان» و «مسئول همه مشکلات جوانان» از بین برود.
ادارهکل ورزش و جوانان به دلیل قرار گرفتن دو عنوان مهم در کنار یکدیگر، تبدیل به مقصد بسیاری از مطالبات شده است؛ اما واقعیت این است که مسائل جوانان بسیار فراتر از توان و اختیار یک مجموعه است.
جوانی که دغدغه اشتغال دارد، صرفاً به یک برنامه فرهنگی نیاز ندارد؛ او به سیاست اقتصادی، فرصت شغلی و حمایت نهادی نیازمند است. جوانی که دغدغه ازدواج دارد، تنها با مشاوره پیش از ازدواج مسئلهاش حل نمیشود؛ بلکه مجموعهای از عوامل اقتصادی، اجتماعی و فرهنگی در تصمیم او اثرگذار است.
با این حال، در بسیاری از مواقع سادهترین راه انتخاب شده است؛ اینکه همه مشکلات را به یک اداره نسبت دهیم و از همان مجموعه انتظار پاسخگویی داشته باشیم.
وقتی ورزش، سایهای سنگین بر حوزه جوانان انداخت
ادغام سازمان ملی جوانان با سازمان تربیتبدنی، قرار بود به هماهنگی بیشتر منجر شود، اما یکی از پیامدهای آن، کمرنگ شدن هویت مستقل حوزه جوانان بود.
امروز بسیاری از جوانان حتی نمیدانند چه ظرفیتهایی برای مشارکت اجتماعی، آموزش مهارتهای زندگی یا دریافت خدمات مشاورهای در اختیار آنها قرار دارد. این یعنی میان سیاستگذار و جامعه هدف، فاصلهای شکل گرفته که بدون بازسازی ارتباط مستقیم، کاهش نخواهد یافت.
حوزه جوانان نیازمند دیدهشدن مستقل است؛ نه بهعنوان بخشی فرعی از یک ساختار بزرگتر، بلکه بهعنوان سرمایه انسانی آینده کشور.
همه برای جوانان مسئولاند، اما چه کسی پاسخگوست؟
یکی از مهمترین چالشهای حوزه جوانان، نه کمبود دستگاه، بلکه تعدد دستگاههای مسئول است.
اشتغال، مسکن، سلامت، آموزش، مهارتآموزی و آسیبهای اجتماعی، هرکدام متولیان مشخصی دارند؛ اما در عمل، وقتی نتیجه مطلوب حاصل نمیشود، مسئولیتها میان مجموعههای مختلف تقسیم میشود و پاسخگویی کمرنگ میگردد.
ستاد ساماندهی امور جوانان میتواند محلی برای عبور از این پراکندگی باشد، اما به شرط آنکه از یک جلسه اداری فراتر برود و به مرکز تصمیمگیری و مطالبهگری واقعی تبدیل شود.
جوانان با جلسه حل نمیشوند؛ با تصمیم حل میشوند
سالهاست درباره اهمیت جوانان سخن گفته میشود، اما فاصله میان شعار و اقدام همچنان یکی از چالشهای اصلی است.
نسل جوان امروز بیش از هر زمان دیگری به سیاستهای واقعی و قابل لمس نیاز دارد؛ سیاستهایی که نتیجه آن را در اشتغال، امید اجتماعی، امکان تشکیل خانواده و مشارکت در آینده کشور ببیند.
مسئله اینجاست که جوانان نه با عنوانهای اداری حل میشوند و نه با تقسیم مسئولیتها. آنها نیازمند یک نظام هماهنگ تصمیمگیری هستند که در آن هر دستگاه، سهم خود را بپذیرد و در برابر عملکرد خود پاسخگو باشد.
شاید مهمترین پیام گفتوگوی محمدرضا ییلاقی این باشد: جوانان مشکل یک اداره نیستند؛ اما اگر همه دستگاهها مسئولیت خود را نپذیرند، در نهایت مشکل همه کشور خواهند شد.
