یادداشت تحلیلی دسترنج ۲۴؛
گوشی ۴۰ میلیونی برای کارگری که ۲۵ میلیون میگیرد؛ آموزش رایگان تا کجا؟
یک گوشی ۴۰ میلیون تومانی برای بعضی خانوادهها فقط یک خرید است؛ اما برای خانوادهای که درآمدش به سختی هزینههای ضروری زندگی را پوشش میدهد، میتواند به یک تصمیم سخت تبدیل شود: هزینه آموزش یا هزینه زندگی؟
به گزارش خبرنگار دسترنج ۲۴،بر اساس ارقام مورد استفاده در این گزارش، گوشیهای هوشمند اقتصادی در بازار شهریور ۱۴۰۵ حدود ۳۸ تا ۴۰ میلیون تومان قیمت دارند؛ رقمی که با سطح دستمزد خانوارهای کارگری فاصله قابل توجهی دارد.
اما مسئله فقط قیمت گوشی نیست.
امروز بخشی از ارتباط دانشآموز با مدرسه، دریافت محتوا، انجام تکالیف و استفاده از منابع آموزشی به اینترنت و ابزار دیجیتال وابسته است. تجربه آموزش مجازی در دوران کرونا نیز نشان داد که نداشتن ابزار مناسب میتواند دسترسی دانشآموز به آموزش را دشوار کند.
مدرسه رایگان است؛ اما هزینه تحصیل نه
تحصیل در مدرسه دولتی ممکن است شهریهای نداشته باشد، اما هزینههای آموزش به درِ مدرسه ختم نمیشود.
دفتر و لوازمالتحریر، لباس و کفش، رفتوآمد، اینترنت، کلاسهای تقویتی و ابزار دیجیتال، همگی بخشی از هزینه واقعی تحصیل هستند.
برای خانوادهای که چند فرزند مدرسهای دارد، این هزینهها چند برابر میشود. یک گوشی مشترک هم همیشه راهحل نیست؛ کلاس و تکلیف دو فرزند ممکن است همزمان باشد.
اینجاست که تفاوت درآمد خانوادهها آرامآرام خودش را در کلاس درس نشان میدهد.
قسط، قیمت را ارزان نمیکند
خرید قسطی یا وام خرد شاید امکان تهیه یک وسیله را فراهم کند، اما هزینه را از بین نمیبرد؛ فقط آن را به ماههای آینده منتقل میکند.
برای خانوادهای که دخل و خرجش از قبل به سختی جور میشود، یک قسط تازه میتواند به معنای کم کردن از هزینه دیگری باشد.
شکاف آموزشی از همینجا شکل میگیرد
دو دانشآموز ممکن است در یک مدرسه درس بخوانند، اما شرایط یکسانی نداشته باشند.
یکی به اینترنت مناسب، گوشی یا تبلت، کتاب کمکآموزشی و کلاس تقویتی دسترسی دارد؛ دیگری ممکن است برای تأمین ابتداییترین ابزار آموزشی هم با محدودیت روبهرو باشد.
این تفاوت اگر ادامه پیدا کند، فقط تفاوت در نمره نیست؛ میتواند به تفاوت در مهارت، ادامه تحصیل و فرصتهای شغلی آینده تبدیل شود.
سؤال اصلی
اصل ۳۰ قانون اساسی، دولت را موظف به فراهم کردن آموزش و پرورش رایگان تا پایان دوره متوسطه کرده است.
اما امروز باید پرسید:
وقتی دانشآموز برای بخشی از فرایند یادگیری به اینترنت و ابزار دیجیتال نیاز دارد، «آموزش رایگان» دقیقاً کجا تمام میشود؟
مسئله این نیست که همه خانوادهها باید گوشی گرانقیمت بخرند. مسئله این است که قدرت خرید خانواده نباید تعیینکننده فرصت یادگیری فرزند باشد.
گوشی ۴۰ میلیونی شاید برای یک نفر فقط یک کالا باشد؛ اما برای یک خانواده کارگری، میتواند قیمت یک ماه زندگی باشد.
اگر قرار است آموزش ابزار تحرک اجتماعی باشد، نباید فقر خانوادگی به مانعی برای دسترسی به فرصتهای آموزشی تبدیل شود.


به نظرم تو این وضعیت مملکت به نکته کلیدی اشاره کردید که بسیاری از خانواده ها درگیر این موضوع هستند لذا در حد توان بیشتر به این موضوع بپردازید و مطالبه گری کنید .