معلم را با عدد و میانگین نمیتوان به زندگی برگرداند!
اظهارات سخنگوی وزارت آموزشوپرورش درباره میانگین دریافتی ۲۹ میلیون و ۱۰۰ هزار تومانی معلمان، بار دیگر بحث قدیمی اما حلنشده معیشت فرهنگیان را داغ کرده است؛ عددی که شاید در آمارها قابل دفاع باشد، اما در برابر هزینههای سرسامآور زندگی و گلایههای مکرر معلمان، پرسشی جدی را پیش میکشد: آیا با این میزان دریافتی، میتوان از یک معلم انتظار داشت با آرامش زندگی کند و با انگیزه، آیندهساز نسل بعد باشد؟
به گزارش خبرنگار دسترنج ۲۴،گاهی اوقات فاصله میان آنچه در آمارها گفته میشود و آنچه مردم در زندگی روزمره تجربه میکنند، آنقدر زیاد است که آدم نمیداند باید به کدامیک اعتماد کند؛ به عددهایی که پشت تریبون اعلام میشوند یا به سفرههایی که هر روز کوچکتر میشوند.
اظهارات معاون برنامهریزی و توسعه منابع و سخنگوی وزارت آموزشوپرورش درباره میانگین دریافتی ۲۹ میلیون و ۱۰۰ هزار تومانی معلمان، بار دیگر موضوع معیشت فرهنگیان را به صدر توجهها آورده است. البته توضیح درباره جوان بودن بخشی از جامعه معلمان و پایینتر بودن دریافتی نیروهای تازهاستخدام، از منظر آماری قابل بررسی است؛ اما مسئله اینجاست که زندگی معلم با میانگینها اداره نمیشود.
معلم هر ماه با اجارهخانه، اقساط، هزینه درمان، شهریه فرزند، قیمت مواد غذایی و انبوهی از مخارجی روبهروست که نه جوان بودنش را میشناسند و نه سابقه خدمتش را. صاحبخانه با شنیدن میانگین حقوق فرهنگیان اجاره را محاسبه نمیکند و فروشگاه هم برای خریدهای ضروری به معلم تخفیف شأن و منزلت نمیدهد!
گلایه معلمان از حقوق و دریافتیشان، نه از سر زیادهخواهی است و نه مطالبهای خارج از چارچوب انصاف. سخن بر سر تناسبی ساده اما حیاتی است؛ تناسب میان درآمد و هزینههای واقعی زندگی. وقتی تشکلهای صنفی و بدنه فرهنگیان بارها از فاصله حقوقها با سبد حداقلی معیشت سخن میگویند، شایسته است این صداها فراتر از آمارهای رسمی شنیده شوند.
نکته قابل تأمل در اظهارات سخنگوی وزارتخانه، تأکید بر ضرورت حفظ شأن و منزلت معلم است. بیتردید معلم باید در جایگاهی قرار بگیرد که بتواند دانشآموزش را به افقهای بالاتری برساند؛ اما این جایگاه فقط با بیان جملات زیبا و تأکید بر اهمیت آموزش حفظ نمیشود. منزلت معلم پیش از هر چیز باید در کیفیت زندگی او دیده شود؛ در آرامشی که برای تدریس دارد، در امنیت اقتصادی خانوادهاش و در امیدی که به آینده شغلی خود احساس میکند.
معلمی که بخش مهمی از توان و فکرش صرف محاسبه دخلوخرج پایان ماه میشود، چگونه میتواند با تمام ظرفیت روحی و ذهنی خود در کلاس درس حاضر شود؟ مگر میتوان از معلم انتظار داشت آیندهساز باشد، اما نسبت به دشواریهای امروز زندگی خودش بیتفاوت ماند؟
البته همه میدانند که اصلاح وضعیت معیشتی فرهنگیان تصمیمی یکشبه نیست و به منابع، برنامهریزی و همراهی دولت نیاز دارد؛ اما آنچه بیش از هر چیز اهمیت دارد، تبدیل وعده پیگیری به نتیجهای ملموس است. فرهنگیان سالهاست با شنیدن ضرورت توجه به معیشت خود آشنا هستند؛ آنچه امروز بیشتر از هر زمان دیگری به آن نیاز دارند، دیدن اثر این توجه در فیش حقوقی و زندگی روزمرهشان است.
مسئله معلمان صرفاً این نیست که میانگین دریافتیشان چند میلیون تومان اعلام شود؛ مسئله این است که با این دریافتی، چقدر میتوان زندگی کرد؟
شاید وقت آن رسیده باشد که به جای دفاع از اعداد و توضیح درباره میانگینها، یکبار پای حرف معلمانی بنشینیم که هر روز مقابل تخته میایستند، از آینده میگویند و به دانشآموزانشان امید میدهند؛ اما خودشان برای تأمین ابتداییترین نیازهای زندگی با حسابوکتابهای دشوار دستوپنجه نرم میکنند.
معلم، پیش از آنکه سازنده آینده یک جامعه باشد، انسانی است که باید امروز بتواند با آرامش زندگی کند. حفظ شأن معلم از همین نقطه آغاز میشود؛ نه از آمارها، بلکه از واقعیت زندگی او.

