فعال کارگری حوزه کارگران ساختمانی در گفتوگو با دسترنج ۲۴؛
مسلم مکاری: تأمین اجتماعی میگوید منابع نداریم؛ کارگران ساختمانی حتی درمان هم ندارند
مسلم مکاری، فعال کارگری حوزه کارگران ساختمانی، با انتقاد از وضعیت بیمه و درمان این قشر، میگوید در برخی شهرهای مازندران با پیگیریهای محلی و پرداختهای مرتبط با ماده ۱۰۰، بخشی از بار بیمه کارگران ساختمانی جبران شده، اما مشکل اصلی همچنان پابرجاست: تأمین اجتماعی از کمبود منابع میگوید، بیمهها گاهی قطع میشوند و درمان برای بسیاری از کارگران عملاً به نقطه صفر رسیده است.
مسلم مکاری، فعال کارگری حوزه کارگران ساختمانی کشور در گفت و گو با خبرنگار دسترنج ۲۴، از وضعیت بیمه و درمان این قشر با لحنی صریح و انتقادی سخن میگوید؛ وضعیتی که به گفته او، هرچند در برخی شهرهای مازندران تا حدی بهبود یافته، اما هنوز با عدالت بیمهای و خدمات درمانی فاصله زیادی دارد.
مکاری میگوید یکی از مهمترین گرههای کارگران ساختمانی، منابع مالی بیمه است؛ موضوعی که به اعتقاد او سالهاست از سوی تأمین اجتماعی بهعنوان بهانهای برای کمکاری و محدودیت در پوشش بیمهای مطرح میشود.
او تأکید میکند در شهرهایی مانند آمل و بابل، با ورود سازوکارهای محلی و استفاده از ظرفیت ماده ۱۰۰، بخش قابل توجهی از هزینههای مرتبط با بیمه کارگران ساختمانی تأمین شده و این مسیر، بهگفته او، از حدود مهر ۱۴۰۴ به شکل مؤثرتری فعال شده است.
به باور این فعال کارگری، راستیآزمایی و نظارت میدانی نیز نقش مهمی در کاهش قطع بیمهها داشته است. او توضیح میدهد که در برخی شهرهای مازندران، همکاری میان بازرسان تأمین اجتماعی و بازرسان انجمنها باعث شده شناسایی کارگران واقعی دقیقتر انجام شود و در نتیجه، از قطع بیدلیل بیمه جلوگیری شود. با این حال، مکاری تأکید میکند این روند هنوز کامل نیست و همچنان برخی کارگران واقعی قربانی ضعف نظارت یا تصمیمهای اداری میشوند.
او در عین حال تصریح میکند که حمایت از بیمه باید برای کارگر واقعی باشد و اگر فردی واقعاً کارگر ساختمانی نیست، طبیعی است که نباید از این پوشش بهرهمند شود. اما مسئله اصلی از نگاه او، نه حذف افراد غیرمشمول، بلکه حفظ حق کارگرانی است که سالها در سختترین شرایط معیشتی کار کردهاند.
مکاری همچنین بر ضرورت طراحی منابع اختصاصی و پایدار برای تأمین مالی بیمه کارگران ساختمانی تأکید میکند و معتقد است دولت و تأمین اجتماعی باید برای گروههای خاصی مانند کارگران ساختمانی، قالیبافان و کشاورزان، سازوکارهای جداگانه و هدفمند ایجاد کنند. او حتی پیشنهاد میکند برخی پرداختها و ظرفیتهای مالی بخش خصوصی، بهجای ورود مستقیم به خزانه عمومی، در قالبی مشخص و شفاف برای اهداف اجتماعی مانند بیمه کارگران ساختمانی هزینه شود.
اما به گفته این فعال کارگری، زخم اصلی هنوز در حوزه درمان باز است. او با صراحت میگوید کارگران ساختمانی با وجود همه وعدهها، در حوزه درمان با کمبود جدی مواجهاند و در شهر آمل، با وجود صنعتی بودن منطقه و جمعیت بالای کارگری، وضعیت درمانی کارگران تقریباً هیچ است. مکاری این وضعیت را «صفر» توصیف میکند و خواستار توجه فوری به خدمات درمانی و وضعیت مراکز درمانی تأمین اجتماعی در این شهر میشود.
