یادداشت سردبیر؛
فردای مدیریت؛ روزی که حقیقت آشکار میشود!
تا زمانی که مدیری بر مسند قدرت است، کمتر میتوان فهمید در دل آدمها چه میگذرد؛ اما با پایان مسئولیت، واکنشها گاهی گویاتر از سالها تعریف و تمجیدند. ایکاش برخی مدیران، در کنار روزهای اقتدار، به فردای رفتن خود نیز فکر میکردند؛ روزی که نه عنوان و جایگاه، بلکه رفتار و عملکردشان در خاطرهها قضاوت میشود.
فردای پایان مسئولیت بعضی مدیران، عدهای با بغض و اندوه از رفتنشان میگویند و عدهای در سکوت، نفس راحتی میکشند. همین تفاوت، حرفهای زیادی برای گفتن دارد؛ حرفهایی که شاید در دوران مدیریت، کمتر کسی جرئت بیانشان را داشته است.
ایکاش برخی از مدیران، در کنار برنامهریزی برای روزهای مدیریت، کمی هم به فردای آن فکر میکردند؛ به روزی که دیگر نه امضایشان گرهگشاست، نه عنوانشان کسی را به احترام وامیدارد و نه کسی مجبور است برای انجام کارش پشت در اتاقشان منتظر بماند.
مدیریت، فرصتی برای دیدهشدن نیست؛ فرصتی برای اثر گذاشتن است. فرصتی برای گرهگشایی، رعایت انصاف، حفظ حرمت انسانها و نشان دادن این حقیقت که میتوان صاحب قدرت بود، اما مغرور نشد؛ تصمیم گرفت، اما دل نشکست؛ و بر صندلی مدیریت نشست، بیآنکه خود را بالاتر از دیگران دانست.
واقعیت این است که هیچ صندلیای برای هیچکس ماندگار نیست. روزی حکم پایان میرسد، میز به دیگری واگذار میشود و زندگی به روال عادی خود ادامه میدهد؛ اما خاطره رفتارها میماند. بعضیها با رفتنشان جای خالی بهجا میگذارند و بعضیها آسودگی خیال.
کاش هر مدیری پیش از آنکه به فکر تثبیت جایگاهش باشد، به این فکر کند که پس از رفتنش، نامش با احترام برده خواهد شد یا با آهی از سرِ آسودگی.
چرا که در نهایت، آنچه از مدیریت باقی میماند، نه مدت ماندن بر صندلی، بلکه اثری است که بر دل آدمها گذاشتهایم.
صندلیها ماندنی نیستند؛ آنچه میماند، قضاوت انسانها درباره رفتار ماست.

