یادداشت سردبیر دسترنج ۲۴؛
سهم مردم از زندگی، فقط کار و خستگی نیست؛ شادی را تکرار کنید!
کنسرت «ایرانم» با صدای علیرضا قربانی تمام شد، اما راستش را بخواهید، دلمان نمیخواهد ماجرا همینجا تمام شود. وقتی حدود ۵۴ هزار نفر در ۹ شب به تماشای یک اجرای موسیقی میآیند، وقتی خانوادهها از شهرهای دور و نزدیک راه میافتند تا شبی را در کنار هم به موسیقی گوش کنند، وقتی نام ساری و مازندران چندین شب در فضای رسانهای کشور شنیده میشود، دیگر با یک کنسرت ساده روبهرو نیستیم. این اتفاق، پیامی روشن دارد: مردم تشنه لحظههای خوباند؛ تشنه شادی، هنر و زندگی.
۹ شب گذشت؛ ۹ شبی که ماهفروجک ساری فقط یک سالن کنسرت نبود؛ جایی بود برای خندیدن، همصدا شدن، کنار هم بودن و چند ساعت دور شدن از خستگیهای زندگی. جایی که هزاران نفر از گوشهوکنار مازندران و حتی استانهای دیگر آمدند تا با موسیقی، حال دلشان را تازه کنند.
کنسرت «ایرانم» با صدای علیرضا قربانی تمام شد، اما راستش را بخواهید، دلمان نمیخواهد ماجرا همینجا تمام شود. وقتی حدود ۵۴ هزار نفر در ۹ شب به تماشای یک اجرای موسیقی میآیند، وقتی خانوادهها از شهرهای دور و نزدیک راه میافتند تا شبی را در کنار هم به موسیقی گوش کنند، وقتی نام ساری و مازندران چندین شب در فضای رسانهای کشور شنیده میشود، دیگر با یک کنسرت ساده روبهرو نیستیم. این اتفاق، پیامی روشن دارد: مردم تشنه لحظههای خوباند؛ تشنه شادی، هنر و زندگی.
و مگر میشود این همه شور و استقبال را دید و از کسانی که برای رقم خوردنش زحمت کشیدند، تشکر نکرد؟
باید به احترام همه آنهایی که شبهای متوالی پشت صحنه ایستادند، دویدند، برنامهریزی کردند، خستگی را کنار گذاشتند و تلاش کردند چراغ این اجرا روشن بماند، کلاه از سر برداشت. به مجموعه فرهنگی و هنری نسیم مهرآوا و همه عوامل اجرایی، فنی و پشتیبانی؛ به هنرمندان و گروه موسیقی؛ به نیروهای خدماتی و انتظامی؛ و به همه کسانی که شاید نامشان جایی نوشته نشود، اما سهم بزرگی در ساختن این شبها داشتند، خسته نباشید و خدا قوت میگوییم.
از مسئولان استان، استانداری، فرمانداری، شورای تأمین و همه دستگاههایی که با همراهی و همکاری خود زمینه برگزاری این رویداد را فراهم کردند نیز باید صمیمانه قدردانی کرد. واقعیت این است که برگزاری چنین برنامهای با این حجم از مخاطب، بدون همراهی و هماهنگی مجموعههای مختلف ممکن نبود.
اما در کنار همه این تشکرها، یک حرف مهم باقی میماند؛ حرفی که نباید با خاموش شدن آخرین چراغ سالن فراموش شود.
چرا شادی مردم باید گاهی اتفاق بیفتد، نه همیشه در دسترس باشد؟
مردم مازندران نشان دادند که برای هنر ارزش قائلاند، برای شنیدن موسیقی خوب وقت میگذارند و حاضرند از شهرهای دور راه بیفتند تا در یک رویداد فرهنگی حضور داشته باشند. پس چرا نباید این فرصتها بیشتر تکرار شوند؟ چرا نباید ساری و دیگر شهرهای استان، میزبان کنسرتها، جشنوارهها و برنامههای فرهنگی متنوع باشند؟
ما نمیتوانیم از مردم انتظار داشته باشیم در میان این همه فشار و گرفتاری، همیشه پرانرژی و امیدوار بمانند، اما برای شادی و نشاطشان کاری نکنیم. زندگی فقط کار و تلاش و حسابوکتاب دخلوخرج نیست. مردم به لحظههایی نیاز دارند که بخندند، با موسیقی همراه شوند، دست بزنند و برای چند ساعت هم که شده، سنگینی روزهای سخت را از شانههایشان بردارند.
نشاط اجتماعی یک موضوع تزئینی و تشریفاتی نیست؛ بخشی از نیاز جامعه است. کنسرت، تئاتر، جشنواره و رویدادهای فرهنگی، تجمل نیستند؛ فرصتهاییاند برای زنده نگه داشتن امید، تقویت ارتباطات اجتماعی و ساختن خاطرههای مشترک.
از طرف دیگر، همین ۹ شب نشان داد که شادی مردم میتواند برای شهر هم برکت داشته باشد. مسافران آمدند، خودروها در مسیر ساری حرکت کردند، رستورانها، اقامتگاهها، فروشگاهها و کسبوکارهای محلی رونق گرفتند. نام ماهفروجک و ساری بیشتر شنیده شد و مازندران بار دیگر ظرفیت خود را برای میزبانی از رویدادهای بزرگ نشان داد.
حالا انتظار ما از مدیران استان این است که این تجربه را به یک خاطره بایگانیشده تبدیل نکنند. ماهفروجک نباید فقط هنگام برگزاری یک کنسرت بزرگ به یاد آورده شود. این مجموعه به توجه، زیرساخت و برنامهریزی نیاز دارد تا بتواند در طول سال میزبان رویدادهای فرهنگی و هنری باشد. بخش خصوصی هم باید بداند که برای آوردن شادی و هنر به میان مردم، تنها نخواهد ماند.
بیایید به جای آنکه بعد از هر رویداد موفق فقط از استقبال مردم تعجب کنیم، برای تکرار آن برنامه بریزیم. این استقبال اتفاقی نبود؛ مردم فرصت میخواستند و وقتی فرصت فراهم شد، پاسخ دادند.
به همه کسانی که برای این ۹ شب زحمت کشیدند، از صمیم قلب میگوییم: خسته نباشید. شما فقط یک کنسرت برگزار نکردید؛ برای هزاران نفر خاطره ساختید، لبخند به لب آوردید و نشان دادید که میشود در همین استان، اتفاقهای بزرگ و دوستداشتنی رقم زد.
امیدواریم این پایان، شروع باشد؛ شروع شبهای بیشتر، صداهای بیشتر، برنامههای فرهنگی بیشتر و لبخندهای بیشتر.
مردم مازندران سزاوار شادیاند؛ نه فقط برای ۹ شب، بلکه در تمام روزهای سال.

