روایت تند مجتبی زارعی از ماجرای صداوسیما؛ تذکر از بالا یا گمانهزنی سیاسی؟
مجتبی زارعی، نماینده تهران با خاستگاه مازندرانی، در روایتی تأییدنشده از احتمال نارضایتی رهبر جمهوری اسلامی از نحوه پوشش تجمع شبانه تهران در صداوسیما خبر داده است؛ روایتی که بار دیگر این پرسش را مطرح میکند: آیا رسانه ملی تصویر واقعی و متنوع جامعه ایران را به مردم نشان میدهد؟
به گزارش خبرنگار دسترنج ۲۴،مجتبی زارعی، نماینده تهران با خاستگاه مازندرانی، در روایتی درباره پوشش تجمع شبانه در تهران، از احتمال نارضایتی رهبر جمهوری اسلامی از عملکرد صداوسیما سخن گفته است؛ ادعایی که اگر تأیید شود، پرسشهایی جدی درباره نحوه بازتاب تنوع اجتماعی مردم در رسانه ملی مطرح میکند.
زارعی در مطلبی در شبکه اجتماعی ایکس، به روایتی منتسب به حجتالاسلام طائب درباره دیدار با رهبر جمهوری اسلامی اشاره کرده و از احتمال تذکر به رئیس صداوسیما بر سر نحوه پوشش تجمع شبانه تهران نوشته است.
محور این روایت، ظاهراً بازتاب حضور مردمی با ظاهرها و سبکهای متفاوت در تجمع است؛ موضوعی که به بحثی قدیمیتر درباره تصویر ارائهشده از جامعه ایران در تلویزیون دامن میزند: آیا رسانه ملی باید جامعه را همانگونه که هست نشان دهد یا تصویری گزینششده از آن را روی آنتن ببرد؟
اما نکته مهم در نوشته زارعی، قطعی نبودن خود خبر است. او در متنش از عبارتهایی مانند «برخی خبرها حاکی است» و «خبر احتمالی» استفاده کرده و توضیح داده که با کنار هم گذاشتن این شنیدهها و گزارشی که به طائب نسبت میدهد، احتمال صحت ماجرا را بالا ارزیابی میکند. بنابراین، تا زمانی که تأیید مستقلی منتشر نشده، نمیتوان تذکر ادعایی را خبری قطعی دانست.
با این حال، حرف زارعی از یک موضوع فراتر میرود: چه کسانی در قاب تلویزیون دیده میشوند و چه کسانی از آن جا میمانند؟ اگر رسانه ملی قرار است نماینده همه مردم باشد، بازتابدادن تنوع واقعی جامعه فقط یک انتخاب تصویری نیست؛ آزمونی برای سنجش میزان اعتماد مردم به این رسانه است.
پرسش اینجاست که آیا صداوسیما در پوشش تجمعها توانسته ترکیب واقعی حاضران را نشان دهد یا تصویری محدود و گزینششده از جمعیت ارائه کرده است؟ پاسخ به این پرسش، به بررسی تصاویر پخششده نیاز دارد؛ نه صرفاً نقل یک خبر تأییدنشده.
تا این لحظه، آنچه میتوان با اتکا به گزارشهای منتشرشده گفت این است که مجتبی زارعی چنین روایتی را مطرح کرده، اما اصل تذکر ادعایی در متن او با سند علنی و تأیید مستقل همراه نیست.

