یادداشت سردبیر دسترنج ۲۴؛
ردپای بابایی کارنامی همهجا هست!
مردم از وعده و وعید خستهاند. سالهاست برای پروژههای نیمهتمام، اعتبارهای نرسیده و مشکلاتی که قرار بوده «بهزودی» حل شوند، وعده شنیدهاند؛ اما آنچه در نهایت برای مردم اهمیت دارد، نه وعده، بلکه نتیجه است.در چنین فضایی، یک جمله در میان بخشی از مردم بیشتر شنیده میشود: «به کارنامی زنگ بزنید.»
به گزارش خبرنگار دسترنج ۲۴،مردم از وعده و وعید خستهاند. سالهاست برای پروژههای نیمهتمام، اعتبارهای نرسیده و مشکلاتی که قرار بوده «بهزودی» حل شوند، وعده شنیدهاند؛ اما آنچه در نهایت برای مردم اهمیت دارد، نه وعده، بلکه نتیجه است.
در چنین فضایی، یک جمله در میان بخشی از مردم بیشتر شنیده میشود: «به کارنامی زنگ بزنید.»
حقوق کارکنان شهرداری با تأخیر مواجه شده؛ پروژهای سالهاست بلاتکلیف مانده؛ اعتباری برای اجرای یک طرح تخصیص پیدا نکرده؛ یا در پی وقوع سیل و بحران، مطالبه مردم باید به مدیران ملی منتقل شود؛ در بسیاری از این موقعیتها، نام علی بابایی کارنامی بهعنوان یکی از مسیرهای پیگیری مطرح میشود.
این تکرار را نمیتوان صرفاً یک اتفاق معمول سیاسی دانست. وقتی یک نام در میان مطالبات مختلف مردم بارها تکرار میشود، یعنی در ذهن بخشی از جامعه، آن فرد بهعنوان کسی شناخته شده که میتوان موضوع را با او در میان گذاشت و انتظار پیگیری داشت.
کارنامی طی سالهای حضور در مجلس، در موضوعات مختلف مرتبط با حوزه انتخابیه و مسائل استان حضور و پیگیری داشته است؛ از مسائل شهری و عمرانی گرفته تا اعتبارات، پروژههای نیمهتمام و طرح مطالبات منطقه در سطح ملی.
البته روشن است که همه این مسائل در اختیار یک نماینده نیست. اما نقش نماینده نیز صرفاً به حضور در صحن مجلس محدود نمیشود. پیگیری از دستگاههای اجرایی، مطالبه از مدیران، انتقال مشکلات حوزه انتخابیه به سطح ملی و دنبال کردن موضوع تا رسیدن به نتیجه، بخشی از انتظاری است که مردم از نماینده خود دارند.
شاید اهمیت ماجرا دقیقاً همینجا باشد؛ جایی که «پیگیری» به بخشی از تصویر یک نماینده در ذهن مردم تبدیل میشود.
سرمایه اجتماعی را نمیتوان با تبلیغات ساخت. نه با بنر و پوستر به دست میآید و نه با چند شعار. این سرمایه، حاصل زمان، حضور و ارتباط مستقیم با مردم است؛ حاصل روزهایی که یک مسئول درگیر مسئله میشود و مردم احساس میکنند مطالبهشان شنیده شده است.
به همین دلیل، جمله «به کارنامی زنگ بزنید» را میتوان فراتر از یک عبارت ساده دید. این جمله، اگرچه کوتاه است، اما بازتاب نوعی اعتماد و انتظار اجتماعی است؛ انتظاری که در بخشی از جامعه شکل گرفته و باعث شده نام کارنامی در بسیاری از مطالبات منطقه شنیده شود.
حتی در میان منتقدان سیاسی او نیز، میزان حضور و پیگیریاش در مسائل منطقه موضوعی است که بهسادگی نمیتوان از کنار آن گذشت. اختلاف دیدگاه سیاسی، یک مسئله است و میزان فعالیت و حضور میدانی، مسئلهای دیگر.
امروز مردم بیش از هر چیز به دنبال نتیجهاند. برای آنها پروژهای که سالها نیمهتمام مانده، یک تیتر خبری نیست؛ بخشی از زندگی روزمره آنهاست. اعتباری که نمیرسد، یعنی کاری که متوقف میماند و حقوقی که پرداخت نمیشود، یعنی خانوادهای که چشمانتظار است.
در چنین شرایطی، کسی که بتواند صدای این مطالبات را به سطوح بالاتر برساند و برای باز کردن مسیرهای بسته تلاش کند، طبیعتاً در معرض توجه مردم قرار میگیرد.
شاید به همین دلیل است که امروز، در میان بسیاری از مردم، یک باور شکل گرفته است: اگر کاری گره خورد، میتوان به کارنامی زنگ زد.
این باور، چه موافقانش آن را نشانه اعتماد بدانند و چه دیگران آن را حاصل یک دوره فعالیت سیاسی تلقی کنند، یک واقعیت قابل مشاهده را نشان میدهد: نام کارنامی در بخش قابل توجهی از مطالبات منطقه حضور دارد.
و این همان سرمایه اجتماعی است؛ سرمایهای که بهراحتی به دست نمیآید و حفظ آن نیز نیازمند استمرار حضور و پیگیری است.
در روزگاری که مردم از وعدههای تکراری خسته شدهاند، شاید بیش از هر زمان دیگری میان «حرف زدن» و «پای کار ایستادن» تفاوت میگذارند.
برای همین است که یک جمله ساده، این روزها بیش از گذشته شنیده میشود:
«ردپای کارنامی همهجا هست؛ گره کور داری، به کارنامی زنگ بزن.»

