به قلم سردبیر؛
دلمان برای حاج مجید تنگ شده است!
گاهی عملکرد امروز، منتقدان دیروز را به ستایش از مدیران گذشته وامیدارد؛ حکایت مجید حسینزادگان، استاندار اسبق مازندران، شاید از همین جنس باشد. مدیری که روزگاری حتی از سوی همجریانانش نقد میشد، اما حالا در محافل سیاسی و رسانهای، از شیوه مدیریتش در حوزه سیاسی و پاسخگویی به رسانهها با نگاهی متفاوت یاد میشود؛ آیا واقعاً دلمان برای حاج مجید تنگ شده یا عملکرد امروز، خاطره دیروز را پررنگتر کرده است؟
گاهی گذر زمان، قضاوتها را تغییر میدهد؛ نه لزوماً به این دلیل که گذشته بینقص بوده، بلکه چون امروز، معیار تازهای برای مقایسه پیش روی ما قرار گرفته است.
مجید حسینزادگان، استاندار اسبق مازندران، از جمله مدیرانی است که نامش بار دیگر در محافل سیاسی استان شنیده میشود؛ آن هم با لحنی متفاوت از روزهایی که بر صندلی استانداری تکیه زده بود.
او که فعالیت حرفهای خود را از سازمان بهزیستی آغاز کرد و پس از تجربه مسئولیتهایی چون فرمانداری، معاونت سیاسی، امنیتی و اجتماعی استانداری و ریاست فدراسیون کارگری کشور، در دولت دوم حسن روحانی به استانداری مازندران رسید، در دوران مسئولیت خود منتقدان کم نداشت؛ حتی از میان همفکران و همجریانان سیاسیاش.
اما امروز، حکایت دیگری شنیده میشود. برخی از همان منتقدان، در مقایسه شرایط فعلی با گذشته، با نگاهی متفاوت از او یاد میکنند. شاید بخشی از این دلتنگی، نه فقط به خاطره عملکرد حسینزادگان، بلکه به آنچه امروز در حوزه سیاسی استان میگذرد، بازگردد؛ به شیوه تعاملات سیاسی، نحوه مدیریت اختلافها و انتظاراتی که ظاهراً برای بعضی از فعالان سیاسی برآورده نشده است.
حوزه رسانه نیز یکی از بخشهایی است که نام حسینزادگان در آن با یادآوری پاسخگویی همراه میشود. در ارزیابی برخی از فعالان رسانهای، او از جمله استانداران توانمند گذشته مازندران در تعامل با رسانهها بود؛ مدیری که برای پاسخگویی، خود را پشت ملاحظات اداری و روشهای مرسوم پنهان نمیکرد و به شیوههای مختلف، امکان طرح پرسش و پیگیری مطالبات رسانهای را فراهم میساخت. شاید همین ویژگی، امروز و در مقایسه با تجربه برخی خبرنگاران از فضای رسانهای استان، بیش از گذشته به چشم بیاید.
البته این مقایسه، بهتنهایی نه تأیید تمام عملکرد گذشته است و نه داوری قطعی درباره مدیریت امروز؛ اما وقتی منتقدان دیروز، گذشته را با لحنی متفاوت مرور میکنند، نمیتوان از کنار این تغییر نگاه بهسادگی گذشت.
حسینزادگان پس از پایان مسئولیت استانداری، بهتدریج از فضای عمومی سیاست استان فاصله گرفت؛ با این حال، نامش همچنان گاهی در گفتوگوهای سیاسی زنده میشود. شاید همین موضوع، پرسش مهمتری را پیش روی ما بگذارد: چرا بعضی مدیران پس از رفتن، در نگاه برخی منتقدانشان دوباره معنا پیدا میکنند؟
سیاست، میدان قضاوتهای یکروزه نیست. مدیران باید با کارنامهشان سنجیده شوند؛ هم در زمان مسئولیت و هم پس از آن. نه گذشته را باید بینقص دید و نه امروز را از نقد مصون دانست.
دلمان برای حاج مجید تنگ شده است؛ یا عملکرد حوزه سیاسی استان و حالوهوای تعامل با رسانهها در روزگار فعلی، دل بعضی از همان منتقدان دیروز را برای او تنگ کرده است؟
پاسخ هرچه باشد، یک واقعیت پابرجاست: در سیاست، گاهی گذر زمان حرفهایی را به زبان میآورد که در روزگار قدرت، کمتر کسی حاضر به گفتنشان بود.

