یادداشت سردبیر گروه رسانهای دسترنج به مناسبت روز خبرنگار
خبرنگاری؛ روایت آدمهایی که هنوز با امید مینویسند
روز خبرنگار، فقط یک مناسبت در تقویم نیست؛ فرصتی است برای یادآوری قصه آدمهایی که بخش بزرگی از زندگی خود را پای واژهها، حقیقتجویی و رساندن صدای مردم گذاشتهاند.
به گزارش خبرنگار دسترنج ۲۴،خبرنگار بودن، فقط گرفتن یک قلم یا نشستن پشت یک میز و نوشتن چند خط خبر نیست؛ خبرنگاری یعنی در بسیاری از روزها، قبل از آنکه دیگران از یک اتفاق باخبر شوند، تو در متن ماجرا ایستاده باشی؛ یعنی میان حادثه، دغدغه مردم، مشکلات جامعه و گاهی سختترین لحظات، حضور داشته باشی و تلاش کنی روایتگر چیزی باشی که شاید اگر تو نبودی، دیده نمیشد.
اما پشت این واژه پرطمطراق، یعنی «خبرنگار»، انسانی ایستاده است با همه نیازها، نگرانیها و دغدغههایی که دیگران دارند.
خبرنگاری در بسیاری از مواقع، شغلی است که عشق و مسئولیت در آن، از حساب و کتابهای مادی جلو میزند. بسیاری از خبرنگاران با مشکلات معیشتی، دغدغه آینده، نگرانیهای درمانی و فشارهای اقتصادی دستوپنجه نرم میکنند؛ اما با این حال، صبح که آغاز میشود، دوباره قلم را برمیدارند و راهی میشوند تا روایتگر جامعه باشند.
گاهی این آدمها همانهایی هستند که لبخند میزنند، اما پشت آن لبخند، نگرانی هزینههای زندگی پنهان است. همانهایی که درد خود را کمتر میگویند تا درد مردم را بهتر روایت کنند. همانهایی که گاهی صورت خود را با سیلی سرخ نگه میدارند تا چراغ رسانه خاموش نشود.
شاید یکی از سختترین بخشهای کار خبرنگاری، این باشد که در نگاه برخی، تفاوتی میان خبرنگار و خبرنگارنما وجود ندارد. گاهی رفتارهای نادرست عدهای محدود، باعث میشود نگاهها نسبت به همه فعالان رسانهای یکسان شود؛ در حالی که بسیاری از خبرنگاران، سالهاست بیهیاهو، با حداقل امکانات و بدون انتظارهای بزرگ، تلاش کردهاند رسالت حرفهای خود را انجام دهند.
خبرنگاری که قلمش را برای منافع شخصی نمیخواهد، بلکه برای روشن شدن یک مسئله، دفاع از حق مردم، مطالبهگری و کمک به اصلاح امور مینویسد، نباید با کسانی که رسانه را ابزار منفعتطلبی میبینند، در یک قاب قرار گیرد.
تاریخ این سرزمین نشان داده است که خبرنگاران در روزهای سخت، همیشه در کنار مردم ایستادهاند. از روزهای پرالتهاب انقلاب اسلامی گرفته تا دوران دفاع مقدس، حوادث طبیعی، بحرانهای اجتماعی و همه بزنگاههایی که نیاز بود حقیقت ثبت شود و صدای مردم شنیده شود، خبرنگاران در صف نخست حضور داشتهاند.
آنها برای آرمانهای انقلاب، سربلندی نظام و اعتلای ایران عزیز نوشتهاند؛ گاهی در شرایطی که امکانات اندک بوده، فشارها زیاد بوده و مسیر آسان نبوده است.
البته نقد، بخش جداییناپذیر کار رسانه است. خبرنگار اگر نبیند، نپرسد و مطالبه نکند، بخشی از فلسفه وجودی خود را از دست میدهد. اما نقد منصفانه، دلسوزانه و اخلاقمدارانه، با تخریب و بیانصافی فاصله دارد.
گروه رسانهای دسترنج نیز خود را وامدار همین نگاه میداند؛ رسانهای که ریشههای آن به نام و یاد مرحوم استاد فرامرز درخشنده بازمیگردد؛ مردی که اخلاق را از نقد جدا نمیدانست و باور داشت میتوان مطالبهگر بود، اما منصف ماند؛ میتوان پرسید، اما حرمتها را حفظ کرد.
امروز اگر دسترنج تلاش میکند در مسیر اطلاعرسانی، مطالبهگری و انعکاس دغدغههای مردم حرکت کند، بخشی از این راه را مدیون همان نگاه اخلاقی و انسانی است که از آن بزرگوار به یادگار مانده است.
روز خبرنگار، فقط روز تقدیر از کسانی نیست که خبر مینویسند؛ روز احترام به انسانهایی است که گاهی دیده نمیشوند، اما برای دیده شدن مشکلات دیگران تلاش میکنند.
امیدواریم روزی برسد که خبرنگار، نه فقط در روز خبرنگار، بلکه در تمام روزهای سال دیده شود؛ دغدغههایش شنیده شود، امنیت شغلیاش جدی گرفته شود و شأن و جایگاهش در جامعه آنگونه که شایسته است، مورد احترام قرار گیرد.
به همه خبرنگارانی که هنوز با عشق مینویسند، با امید ادامه میدهند و برای حقیقت قلم میزنند؛ خداقوت.
روزتان مبارک.
