یادداشت تحلیلی سردبیر دسترنج۲۴
حقوقی که پنج روزه تمام میشود؛ بازنشسته بین نان و دارو!
این جمله عنایت طالبی، رئیس کانون بازنشستگان شهرستان رستمکلا، شاید کوتاه باشد، اما پشت آن یک سؤال بزرگ خوابیده است: چطور کسی که چند دهه کار کرده و حق بیمه و مالیات پرداخته، امروز باید ۲۵ روز باقیمانده ماه را با حسابوکتاب برای نان و دارو سر کند؟
وقتی یک بازنشسته برای خرید گوشت، مرغ، دارو یا پرداخت هزینه درمان مجبور به انتخاب میشود، دیگر با یک مشکل اقتصادی معمولی مواجه نیستیم. اینجا پای کیفیت زندگی و کرامت انسانی در میان است.
حقوق بالا میرود؛ سفره چرا کوچکتر میشود؟
سالهاست افزایش حقوق یکی از پاسخهای اصلی به مطالبات بازنشستگان است. اما سؤال سادهای وجود دارد:
این افزایش حقوق در برابر افزایش هزینههای واقعی زندگی چقدر دوام میآورد؟
اگر حقوق روی کاغذ افزایش پیدا کند، اما قیمت کالاهای اساسی و هزینه درمان با سرعت بیشتری بالا برود، نتیجه در زندگی واقعی چیست؟
پاسخ را باید در سفره بازنشسته جستوجو کرد، نه در جدولهای اداری.
وقتی دارو رقیب نان میشود
شاید تلخترین بخش ماجرا، مسئله درمان باشد.
بازنشستهای که در سالهای سالمندی بیش از گذشته به پزشک، دارو و خدمات درمانی نیاز دارد، نباید برای پرداخت هزینه درمان، از نیازهای ضروری دیگر زندگی بزند.
وقتی دارو به رقیب نان تبدیل میشود، یعنی سیستم حمایت اجتماعی یک جای کارش میلنگد و اینجاست که وعدههای درمانی باید از پشت تریبونها خارج شوند و در داروخانه، بیمارستان و زندگی واقعی بازنشسته خودشان را نشان دهند.
بازنشسته «کمک» نمیخواهد؛ حقش را میخواهد
بازنشسته صدقه نمیخواهد.او سالها کار کرده، تولید کرده، خدمت کرده و سهم خود را به جامعه پرداخته است. مطالبه امروز او، زندگی آبرومند، درمان قابل دسترس و درآمدی است که بتواند هزینههای واقعی زندگی را پوشش دهد.
بنابراین، وقت آن رسیده است که مسئولان به جای تکرار وعدههای کلی، یکبار برای همیشه به این پرسش پاسخ دهند:
بازنشسته با حقوقی که فقط چند روز دوام دارد، چگونه باید باقی ماه را زندگی کند؟
بیتوجهی به معیشت بازنشستگان، فقط مسئله یک نسل نیست.
شاغلان امروز نیز دارند آینده خود را در وضعیت بازنشستگان فعلی میبینند.
اگر پایان چند دهه کار، نگرانی از اجاره، هزینه درمان، قیمت مواد غذایی و خالی شدن سفره باشد، طبیعی است که این سؤال در ذهن نسل شاغل شکل بگیرد:آیا قرار است ما هم روزی به همین نقطه برسیم؟
دسترنج۲۴ معتقد است مسئله بازنشستگان دیگر با وعدههای مقطعی حل نمیشود. این قشر به تصمیم واقعی، حمایت پایدار و سیاستی نیاز دارد که قدرت خرید را در زندگی واقعی حفظ کند، نه فقط در آمار و گزارشها.
چون بازنشسته با «درصد افزایش حقوق» زندگی نمیکند؛ با همان پولی زندگی میکند که باید آخر ماه برایش نان، دارو و آرامش بخرد و اگر حقوق فقط پنج روز دوام دارد، سؤال دیگر این نیست که بازنشسته چقدر حقوق میگیرد؛
سؤال این است: چرا حقوق او فقط پنج روز زندگی میسازد؟
