عضو هیأترئیسه کانون بازنشستگان ساری در گفتوگو با «دسترنج ۲۴»:
بازنشسته با حقوق ناچیز طلا بخرد یا دارو؟ اول سفره بازنشسته را نجات دهید، بعد از سرمایهگذاری بگویید!
عضو هیأترئیسه کانون بازنشستگان و مستمریبگیران شهرستان ساری با انتقاد صریح از طرح «زرینتأمین» گفت: بازنشستهای که برای نان، دارو و هزینه درمان خود مانده است، با کدام پول باید طلا بخرد؟ مسئولان اگر واقعاً دغدغه رفاه بازنشستگان را دارند، ابتدا مطالبات و حقوق قانونی آنها را پرداخت کنند و هزینه درمانشان را کاهش دهند.
به گزارش خبرنگار دسترنج ۲۴، قرار بود نشست ۲۳ شهریورماه رئیسجمهور و وزیر تعاون، کار و رفاه اجتماعی با بازنشستگان، فرصتی برای شنیدن مستقیم مطالبات این قشر باشد؛ اما طرح موضوع «زرینتأمین» و پیشنهاد خرید اقساطی طلا برای بازنشستگان، بار دیگر این پرسش را مطرح کرده که اولویت واقعی سیاستگذاری در حوزه بازنشستگان چیست؛ حل مشکلات معیشتی یا ارائه طرحهای سرمایهگذاری به کسانی که بسیاری از آنها برای تأمین هزینههای اولیه زندگی با مشکل مواجهاند؟
احمد میدری، وزیر تعاون، کار و رفاه اجتماعی، در این نشست از طرح «زرینتأمین» رونمایی کرد؛ طرحی که بر اساس توضیحات ارائهشده، با مشارکت بانک رفاه، سازمان تأمین اجتماعی و شرکت سرمایهگذاری تأمین اجتماعی (شستا) امکان خرید اقساطی طلا در سه قسط بدون سود و کارمزد را برای بازنشستگان فراهم میکند.
اما این طرح از نگاه برخی فعالان صنفی بازنشستگان با یک سؤال اساسی مواجه است: بازنشستهای که بخش عمده حقوقش صرف هزینههای ضروری زندگی میشود، اساساً پولی برای سرمایهگذاری دارد؟
نبی رسولی، عضو هیأترئیسه کانون بازنشستگان و مستمریبگیران شهرستان ساری، در گفتوگو با دسترنج ۲۴، با صراحت به این موضوع انتقاد کرد و گفت: مسئله امروز بازنشسته خرید طلا نیست؛ مسئله این است که آیا بازنشسته میتواند با حقوق خود یک زندگی حداقلی و آبرومند داشته باشد یا نه.
رسولی با اشاره به وضعیت اقتصادی بازنشستگان اظهار کرد: «بخش قابل توجهی از بازنشستگان تأمین اجتماعی با مشکلات جدی معیشتی مواجه هستند. درآمد بازنشسته پیش از آنکه به فکر سرمایهگذاری برسد، صرف خوراک، مسکن، دارو، درمان و سایر هزینههای ضروری میشود.»
وی افزود: «واقعاً باید از مسئولان پرسید بازنشستهای که برای تأمین هزینههای روزمره زندگی خود مانده، با کدام پول باید طلا بخرد؟ آیا کسی که برای پرداخت هزینه دارو و درمانش مشکل دارد، اولویت زندگیاش خرید طلاست؟»
بازنشسته سرمایهگذار نیست؛ بازنشسته دنبال زنده ماندن است
عضو هیأترئیسه کانون بازنشستگان ساری با تأکید بر اینکه مخالفتی با اصل سرمایهگذاری بازنشستگان ندارد، گفت: «اگر بازنشستهای درآمد کافی دارد و میتواند بخشی از پول خود را سرمایهگذاری کند، خودش تصمیم میگیرد با پولش چه کار کند. مسئله ما بازنشستهای است که پول اضافهای برای سرمایهگذاری ندارد.»
رسولی ادامه داد: «وقتی بازنشسته برای اجاره خانه، مواد غذایی، دارو و هزینه درمان خود با مشکل مواجه است، ارائه طرح خرید طلا نمیتواند پاسخ مسئله معیشت او باشد. سیاستگذار باید اول مسئله اصلی را حل کند.»
وی با انتقاد از فاصله میان تصمیمهای مدیریتی و واقعیت زندگی بازنشستگان گفت: «گاهی احساس میشود برخی تصمیمها پشت میز گرفته میشود، بدون اینکه مسئولان ببینند بازنشسته در زندگی واقعی با چه مشکلاتی مواجه است. باید یک روز کنار بازنشسته زندگی کرد تا فهمید هزینه دارو، درمان و زندگی روزمره یعنی چه.»
وقتی پول دارو نیست، حرف زدن از طلا چه معنایی دارد؟
رسولی درمان را یکی از جدیترین مشکلات امروز بازنشستگان دانست و گفت: «با افزایش سن، نیاز بازنشسته به دارو و خدمات درمانی بیشتر میشود، اما هزینههای درمان نیز روزبهروز افزایش پیدا کرده است. امروز مسئله فقط معیشت نیست؛ سلامت بازنشسته هم تحت فشار قرار گرفته است.»
وی افزود: «بازنشستهای که برای خرید دارو، پرداخت هزینه آزمایش، تصویربرداری یا جراحی مشکل دارد، باید اول از همه مورد حمایت قرار بگیرد. وقتی هزینه درمان یک بازنشسته تأمین نمیشود، صحبت از سرمایهگذاری در طلا برای او بیشتر شبیه پاک کردن صورت مسئله است.»
این فعال صنفی بازنشستگان تأکید کرد: «بازنشسته سالها حق بیمه داده است تا در دوران بازنشستگی از امنیت و حمایت برخوردار باشد. امروز انتظار او این نیست که کسی برایش محل سرمایهگذاری تعیین کند؛ انتظارش این است که حقوق قانونیاش اجرا شود و وقتی بیمار شد، نگران هزینه درمان نباشد.»
اول معیشت، بعد سرمایهگذاری
رسولی با تأکید بر ضرورت تغییر اولویتهای سیاستگذاری در حوزه بازنشستگان گفت: «اول باید قدرت خرید بازنشسته حفظ شود، مطالبات قانونی او پرداخت شود، خدمات درمانی تقویت شود و فاصله درآمد و هزینه زندگی کاهش پیدا کند. بعد اگر بازنشسته پولی برای سرمایهگذاری داشت، خودش بهتر از هر کسی میداند با آن چه کار کند.»
وی افزود: «بازنشسته نیازی ندارد کسی برای پولی که در جیبش نیست برنامهریزی کند.»
سازمان تأمین اجتماعی باید پاسخگوی مطالبات بازنشستگان باشد
عضو هیأترئیسه کانون بازنشستگان و مستمریبگیران شهرستان ساری در ادامه با اشاره به نقش سازمان تأمین اجتماعی گفت: «سازمان تأمین اجتماعی قبل از هر چیز باید به تعهدات و وظایف قانونی خود در برابر بیمهشدگان و بازنشستگان عمل کند.»
رسولی تصریح کرد: «نسلی که امروز بازنشسته شده، سالها حق بیمه پرداخت کرده است. طبیعی است که انتظار داشته باشد در دوران بازنشستگی از مستمری مناسب، درمان قابل قبول و امنیت معیشتی برخوردار باشد.»
وی تأکید کرد: «پرداخت بهموقع مطالبات، اجرای کامل قوانین، تقویت خدمات درمانی و حفظ قدرت خرید بازنشستگان باید در اولویت باشد. نمیشود مشکلات اصلی روی زمین بماند و در همان حال از بازنشسته انتظار داشت وارد طرحهای سرمایهگذاری شود.»
وفاق را باید سر سفره بازنشسته دید
رسولی در بخش دیگری از این گفتوگو با اشاره به شعار «وفاق» گفت: «وفاق برای بازنشسته زمانی معنا دارد که اثرش را در زندگی خودش ببیند. وفاق را باید سر سفره مردم، در دفترچه درمان و در توان خرید بازنشسته دید.»
وی افزود: «اگر بازنشسته همچنان برای تأمین هزینههای زندگی و درمان خود مشکل داشته باشد، صرفاً مطرح کردن شعارهای مختلف نمیتواند مشکلات او را حل کند.»
آقای وزیر؛ اول نان، دارو و درمان، بعد طلا
رسولی در پایان خطاب به مسئولان وزارت تعاون، کار و رفاه اجتماعی گفت: «مسئولان باید یک بار هم که شده از پشت میزهای تصمیمگیری فاصله بگیرند و پای صحبت واقعی بازنشستگان بنشینند. ببینند بازنشسته با چه حقوقی زندگی میکند، چقدر برای دارو هزینه میدهد و بعد درباره اولویتهای رفاهی تصمیم بگیرند.»
وی تأکید کرد: «بازنشسته امروز بیش از هر چیز امنیت معیشتی، درمان مناسب و اجرای حقوق قانونی خود را میخواهد. اگر پول اضافهای داشته باشد، خودش برای سرمایهگذاری تصمیم میگیرد.»
رسولی در پایان با بیان اینکه «بازنشسته طلا نمیخواهد؛ زندگی میخواهد»، گفت: «اول سفره بازنشسته را نجات دهید، بعد از سرمایهگذاری حرف بزنید؛ اول دارویش را تأمین کنید، بعد درباره طلا تصمیم بگیرید؛ اول مطالبات قانونیاش را پرداخت کنید، بعد برای پولی که در جیبش نیست برنامهریزی کنید. بازنشسته سالها برای این کشور کار کرده است؛ امروز حق او یک زندگی با عزت، آرامش و امنیت است.»

