یادداشت؛
از زمین فوتبال تا صندلی قدرت؛ کاش خداحافظی را بلد بودیم!
کریستیانو رونالدو، با تمام افتخارات و جایگاه افسانهایاش، میداند که هیچ حضوری ابدی نیست و روزی باید میدان را به نسل تازه سپرد. اما این درس ساده در فوتبال، پرسشی جدی را پیش روی دنیای سیاست و مدیریت میگذارد: چرا بعضیها خداحافظی با صندلی قدرت را بهسادگی خداحافظی با یک رؤیا نمیدانند؟ مگر مسئولیت، امانتی برای خدمت نیست، نه جایگاهی برای ماندن همیشگی؟
کریستیانو رونالدو، ستارهای که سالها با گلها و افتخاراتش تاریخ فوتبال را نوشت، میداند که هیچ حضوری ابدی نیست. حتی بزرگترین نامهای فوتبال هم روزی باید کفشها را آویزان کنند، از زمین بیرون بروند و فرصت را به جوانترها بسپارند. شاید سختترین بخش قهرمانی، نه بالا بردن جام، بلکه دانستن زمان درست خداحافظی باشد.
اما این ماجرا فقط درباره فوتبال نیست؛ گاهی یک تصمیم ورزشی میتواند آینهای برای زندگی اجتماعی و سیاسی ما باشد.
رونالدو، با همه شهرت و محبوبیتش، میداند که تیم ملی نباید به حضور همیشگی یک بازیکن وابسته بماند. او میداند نسلها تغییر میکنند، استعدادهای تازه از راه میرسند و آینده به میدان دادن به جوانترها گره خورده است. این همان درسی است که فراتر از مستطیل سبز معنا پیدا میکند: هیچ جایگاهی نباید به صندلی دائمی تبدیل شود.
در دنیای سیاست و مدیریت هم همین قاعده برقرار است. مسئولیت، امانتی برای خدمت است، نه امتیازی همیشگی برای ماندن. صندلی قدرت قرار نیست به بخشی از هویت افراد تبدیل شود و پست و مقام نباید چنان به زندگی مدیران گره بخورد که تصور کنند بدون آن نمیتوانند نقشآفرین باشند.
البته تجربه ارزشمند است و جامعه به مدیران باتجربه نیاز دارد؛ اما تجربه زمانی به سرمایه تبدیل میشود که راه را برای دیگران باز کند، نه اینکه مانع ورود نسل تازه شود. جوانترها هم برای رشد، فقط به توصیه و شعار نیاز ندارند؛ باید فرصت تصمیمگیری، میدان عمل و امکان پذیرفتن مسئولیت داشته باشند.
پرسش اینجاست: چرا گاهی در فوتبال از ضرورت جوانگرایی حرف میزنیم، اما در مدیریت و سیاست، تغییر نسل اینقدر دشوار میشود؟ چرا بعضیها برای خداحافظی از یک صندلی، به اندازه یک قهرمان برای خداحافظی از میدان آمادگی ندارند؟
قرار نیست هر مدیری با رسیدن به یک سن مشخص کنار برود؛ معیار باید شایستگی، کارآمدی، پاسخگویی و احترام به گردش مسئولیت باشد. اما هیچکس هم نباید فراموش کند که ماندن، همیشه نشانه توانمندی نیست و کنار رفتن، لزوماً به معنای پایان اثرگذاری نیست.
گاهی بزرگترین خدمت یک مدیر، سپردن میدان به کسی است که با انگیزه، نگاه تازه و ایدههای جدید از راه رسیده است. نامها و افتخارات گذشته محترماند، اما آینده را نمیتوان برای همیشه در اختیار گذشته گذاشت.
شاید وقت آن رسیده است که از رونالدو فقط گل زدن و قهرمانی را یاد نگیریم؛ هنر بهموقع کنار رفتن را هم بیاموزیم.
چون نه تیم ملی ملک شخصی یک بازیکن است، نه صندلی مدیریت و قدرت میراث همیشگی صاحبان آن. گاهی باید از جای خود برخاست تا دیگران هم فرصت ایستادن پیدا کنند.

