یادداشت جنجالی علی ربیعی درباره «خیابان» و شکافهای اجتماعی؛
از خیابان مقاومت تا خیابان تغییر؛ ربیعی چه پیامی برای آینده ایران دارد؟
علی ربیعی در یادداشتی با عنوان «خیابان در متن جنگ» با تأکید بر نقش فضای عمومی و حضور مردم در روزهای بحرانی، خیابان را پدیدهای اجتماعی و بالقوه مقاومتساز توصیف کرد و نوشت که نادیده گرفتن نقش مردم در تحولات اجتماعی، امکان شکلگیری همگرایی ملی را محدود میکند.
به گزارش دسترنج ۲۴،علی ربیعی در یادداشتی در روزنامه اعتماد با عنوان «خیابان در متن جنگ» به بررسی نقش حضور مردم در فضای عمومی در شرایط جنگی پرداخت و تأکید کرد که «در جنگ، عنصر خیابان را نمیتوان نادیده گرفت».
ربیعی با اشاره به تجربه شخصی خود از روزهای جنگ، خیابان را فراتر از یک فضای شهری دانست و نوشت: «من برای خیابان احترام قائلم و آن را به عنوان یک پدیده اجتماعی بالقوه مقاومتساز مینگرم؛ تجربهای زیسته که برای من فراموشنشدنی است.»
وی با اشاره به آنچه «جنگ رمضان» خوانده، اظهار کرد که مواجهه با حضور مردم در خیابانها و مشاهده مقاومت آنان، احساس دلگرمی و غرور ایجاد کرده است. به نوشته او، «خود خیابان نوعی حس پیروزی ایجاد میکرد؛ احساسی که به شدت اثرگذار بود.»
این فعال سیاسی اصلاحطلب در ادامه یادداشت خود، حضور مردم در خیابانها را بیشتر ناشی از احساس خطر نسبت به کشور دانست و نه نتیجه یک سازماندهی سیاسی. او نوشت: «آنچه آنها را به خیابان کشاند، بیشتر یک واکنش غریزی بود تا یک تصمیم برنامهریزیشده» و این حضور را حاصل «حس خطر برای وطن» توصیف کرد.
ربیعی همچنین از ظرفیت تبدیل این حضور اجتماعی به یک همگرایی ملی سخن گفت و تأکید کرد اگر خیابان به بستری برای یک ائتلاف ملی تبدیل شود، میتوان افق تازهای برای حرکت اجتماعی و تقویت پیوندهای ملی تصور کرد.
وی با اشاره به شکافهای سیاسی و اجتماعی موجود، از وجود بخشی از جامعه به عنوان «بخش سوم» یاد کرد؛ بخشی که به گفته او نه متعلق به جریانهای سخت سیاسی است و نه خواهان براندازی، بلکه میتواند در تحولات آینده نقش مهمی ایفا کند.
ربیعی با استناد به برخی نظرسنجیها مدعی شد بخش قابل توجهی از مردم خواهان تغییرات درون نظام هستند و تأکید کرد که این گروه اجتماعی را نمیتوان نادیده گرفت.
او در بخش دیگری از یادداشت خود نسبت به نگاه ابزاری و مصادره سیاسی خیابان هشدار داد و نوشت: «به جای مصادره خیابان یا تقلیل کارکرد آن، باید این فضا را به میدانی برای حضور فراگیر و پرتفاهم همه ایرانیان تبدیل کرد.»
این فعال سیاسی با اشاره به نقش تاریخی خیابان در زندگی اجتماعی ایرانیان، میدان تجریش را نمونهای از همزیستی گروههای مختلف اجتماعی، فرهنگی و نسلی دانست و آن را الگویی از تکثر اجتماعی در یک فضای شهری توصیف کرد.
ربیعی در پایان یادداشت خود بر ضرورت گفتوگو و همبستگی ملی تأکید کرد و نوشت کسانی که دغدغه سرافرازی و ثبات ایران را دارند، باید از «صداگذاری روی صدای واقعی خیابان» پرهیز کنند. او تأکید کرد که همه مردم، چه حاضر در خیابان و چه تغییرخواهان ثباتگرا، در کنار یکدیگر آیندهساز ایران هستند.
