یادداشت سردبیر
آقایان! مراقب حبابی باشید که اطرافتان ساختهاند
در حالی که مازندران با انبوهی از مطالبات و مشکلات حلنشده مواجه است، بخشی از فضای پیرامون مدیریت استان بیش از آنکه صرف نقد عملکرد و پاسخگویی شود، به تعریف و تمجید از مدیران اختصاص یافته است؛ فضایی که شاید برای اطرافیان خوشایند باشد، اما لزوماً به نفع مدیران نیست. بزرگترین خطر برای یک مدیر، شنیدن تعریف دیگران نیست؛ باور کردن تعریفهایی است که نسبتی با واقعیت ندارند.
اواخر دهه ۸۰، وقتی تازه وارد دنیای رسانه شده بودم، حضور در جلسات اداری و نشستهای خبری، حالوهوای دیگری داشت. خبرنگار سؤال میپرسید، مدیر پاسخ میداد و گاهی همین پرسش و پاسخها به بحثهای جدی و حتی چالشبرانگیز ختم میشد. اما امروز گاهی آنچه در برخی جلسات میبینیم، بیشتر به مراسم تعریف و تمجید شباهت دارد تا یک نشست برای بررسی عملکرد و پاسخگویی.
ظاهراً در بخشی از مناسبات امروز، هرچه تعریفها بلندتر باشد، فاصله با نقد بیشتر میشود!
مسئله فقط چند جمله اغراقآمیز در فضای مجازی نیست؛ مسئله این است که وقتی اطرافیان یک مدیر، اقدامات معمولی را به دستاوردهای بزرگ تبدیل میکنند و مدام بر طبل موفقیت میکوبند، ممکن است بهتدریج خود مدیر هم این تصویر را باور کند. آنوقت منتقد، بهجای آنکه فرصتی برای اصلاح باشد، به فردی مزاحم تبدیل میشود.
خطاب به دوستانی که این روزها در اطراف مدیریت ارشد استان مشغول توزیع تعریف و تمجیدهای بیحساب هستند، باید گفت: شما با این حجم از بزرگنمایی، الزاماً به مدیر مورد حمایتتان خدمت نمیکنید. گاهی بیش از آنکه او را بالا ببرید، واقعیتهای اطرافش را از چشمش پنهان میکنید.
مازندران امروز بیش از آنکه به گزارشهای پرزرقوبرق و تصاویر پرشمار از جلسات نیاز داشته باشد، به پاسخهای روشن درباره عملکرد دو سال گذشته دولت، وعدههای محققنشده و مشکلاتی نیاز دارد که همچنان مردم با آن دستوپنجه نرم میکنند.
اختلافات و حاشیهها نباید بهانهای برای فراموش شدن اصل ماجرا باشد. نه نقد منصفانه دشمنی است و نه پاسخگویی لطف به رسانهها. رسانه وظیفه دارد بپرسد و مسئول نیز وظیفه دارد پاسخ دهد.
البته نقد باید مستند، منصفانه و اخلاقی باشد؛ اما نمیتوان از رسانه انتظار داشت فقط بخشهای خوشایند عملکرد را ببیند و درباره ضعفها سکوت کند.
یک نکته را هم نباید فراموش کرد؛ مسئولیت، تاریخ انقضا دارد. روزی صندلیها تغییر میکنند، جلسات تمام میشوند و بسیاری از همین دوستان تعریفکننده، مسیر دیگری در پیش میگیرند. آنچه باقی میماند، کارنامهای است که مردم با معیارهای خودشان درباره آن قضاوت خواهند کرد.
ایکاش در کنار شنیدن تعریف اطرافیان، گاهی صدای منتقدان هم شنیده شود. این حبابی که با تمجیدهای بیوقفه ساخته میشود، هرچقدر بزرگتر باشد، واقعیتر نیست؛ فقط فاصله سقوط آن تا زمین بیشتر خواهد بود.
آقایان! بهجای آنکه از ارتفاعی که اطرافیانتان برایتان ساختهاند لذت ببرید، کمی هم به فردای پایان مسئولیت فکر کنید. آن روز، دیگر تعریفها به کار نمیآیند؛ کارنامه شماست که حرف آخر را میزند.
خدایا چنان کن سرانجام کار/تو خوشنود باشی و ما رستگار

